Gedichten

Louis Esterhuizen Lyfkaart Jy ken die geure van haar lyf, die reuk van perskes onder borste. Die gewig daarvan in jou hande. Jy ken die klam lower van nat hare teen jou gesig. So ook donkertyd se vreugdes Wat sy oor jou lê. En wanneer jy jou oë toemaak, vind jy haar telkens weer in al die voue terug: van agter die knie, tot in die elmboog se waai; van die voet se spoor, tot die kurwes om oogbank en neus. Van wimper tot sool ken jy immers die geluide, die kreun van ‘n lyfkaart wat behoue, dog bykans verlore is. Lijfkaart Jij kent de geuren van haar lijf, de reuk van perziken onder borsten. Het gewicht daarvan in je handen. Jij kent het klamme lover van natte haren tegen je gezicht. Zo ook de

Theo Monkhorst Ik maak de maan Voor D. Hoog de felle maan en vlokken wolk kwaadgrijs ik in het licht zie het schuiven van wolken voorlangs de grote lachebek maar wolken weten niet van maan en maan weet niet van wolken alleen ik ken de lachende maan achter wolken die kwaadheid niet kennen laat staan schuiven voorlangs ik die het licht ontvang de maan maak en het schuivende kwaad.

Lucas Hirsch Jonas In de buik van het beest geweest het verhaal van Jonas verteld op hoop van zegen de juiste zeemanstatoeage laten zetten Zwaluw, anker, hart? Als ik van de vis wist had ik het apocalyptische verhaal van de albatros en de bemanning vanaf de kade in uw richting geschreeuwd Had ik zie je wel ik had het nog gezegd, gezwegen

Lies Van Gasse Over iets dat ze vergeet Buiten staat een kind te huilen. Ramen, deuren houden vast. 1. Er zijn meer wegen dan die door donker gaan. Bermen, haltes, grasvelden. De ochtend geeft als antwoord niet dit opstaan, rapen, wandelen. Hoezeer kan men vertrouwen op dit gras? We weten dat de dageraad bedrieglijk is. Jij zegt het klaren van de huizen, het breken van de dauw. Wat niet bestaat is erger. De huid verliest haar glans, je slaat een wig in wat zich mettertijd heeft opgezet.

Sylvie Marie weerbarstig bedenk me als een stukje papier dat je onbedacht in je jaszak propt nadat je er wat op schreef. ik laat open wat, al hoop ik: laat het een zin zijn. één voor in een vers van later en waaraan je blijft denken, nog lang nadat je me wegstopte. je kent de zin naderhand vanbuiten. hij doemt op als een mantra in je hoofd. toch, nooit vind je er de juiste context voor: een goed gedicht dat de zin plaatst, omkadert, bovenal temt. hoe je me dan na verloop van tijd bovenhaalt, streelt en zucht: wat moet ik met je aan?

Lennart Sjögren DINGEN Het best was het op de grens van de dageraad zichtbaar na het uur van de wolf waarin dingen ons met heldere blik konden gadeslaan. Dingen zijn nauwelijks mensen noch dieren maar zij wonen zoals wij in hun gesloten schaal en wanneer zij kapot worden geslagen hoor je een gekraak van brekend gebeente. Vraag mij niet naar hun ontstaan noch naar hun uiteindelijke bestemming - maar zonet op de grens van de dageraad hoorde ik ze blaffen als opgewekte honden die het spoor hebben ontdekt. Vertaling: Bernlef

Jan-Paul Rosenberg Gedenklied voor de slaap Zie hoe de duisternis herstelt van regen, een schaduw zich losmaakt van een lichaam, zich de dag in schrijft met zinnen à la 'de weg naar geluk kent geen woorden', een titel erboven als 'compositie', afdruipt met de afgesneden oren van de eerste mens: comfortabel profiel op zure benen, verzegeld met regels als 'vandaag begint'.

David Gyssens Pentaal In mijn vingers ligt reizend en doelloos losgeslagen boven het witte egaal een teveel aan taal Ik leg mijn oor op het papier of ik kom er aan de solventen en de lijmen ruiken waarop amper kan een woord ontluiken dat mij kan doen proeven van de inkt die ontoereikend toeslaat in een achterbuurt van mijn geweten omdat ik zo graag wil weten wat schrijven is is schrijven astraal, in donkerte immigrerend een schijnlicht schijnen soms inktarmoedig achterblijven soms ook op steen of houten kruisje een naam neerschrijven

Miriam Van hee de piramide van de zon (teotihuacan) de lucht zal wel ijler geweest zijn en koeler de wind, de zon had een andere status, maar evengoed scheen ze als nu, hard en afstandelijk het kwam erop aan te zijn voorbereid de hoogte wenkte en klimmen was beter dan dalen, de zwaartekracht leek af te nemen en je zag meer een soort van verbondenheid, huizen stoffige wegen waarop zich mensen bewogen en je zag verder dat deze plek niet de enige was, deze stad niet en deze tijd, je hart ging tekeer en je dacht tevergeefs aan de liefde, het kunnen kiezen, vrijheid of troost en je voelde een dwaas verlangen om kennis te maken en toen dacht je weer aan de vogels, je had ze toch altijd bijzonder gevonden, om zo op het laat