Gedichten

Marc Tritsmans Kakofonie Leg toch even, als je durft, je oor te luisteren bij deze kakofonie van miljoenen door elkaar heenschreeuwende moleculen, overal en uit alle tijden lukraak vandaan gegeten, gedronken, geademd. En ondertussen alweer bezig met afscheid te nemen op weg naar een ander lichaam, een riool, een boomblad, een rivier. Vertel mij hoe het kan dat zich in deze chaos een kern, een zwaartepunt bevindt waarrond alles wentelt, wemelt als een sterrenstelsel. Dat door anderen wordt herkend. En hoe elk van ons dit zootje ongeregeld hardnekkig en met bedrieglijke kalmte bij elkander houdt.

Ellen Deckwitz De grootvader die ik niet had Mijn grootvader leidt me rond in zijn urn, hangt de jas op bij het familieportret en zijn geweer terwijl ik schrijf: dat zijn rug zich recht, de levervlekken lopen leeg. Ik maak de tijd een platgeslagen vlieg op het pasgewassen raam. Hij neemt me op schoot, vertelt over onze soort, de Hades in de aderen die alles schoonwoedt. Het gat tussen zijn ogen dat zich vol met inkt zuigt dat zich sluit. Ik kruip tegen hem aan, hij gelooft niet dat er in een ballpointpunt ook een kogel zit.

Hedwig Selles Ik was verdwaald, op weg naar de man van het maatwerk, die mij verzekerde, dat er ergens nog iets te vinden zou zijn 'ziet, ik maak alle dingen nieuw' mijn gedachten vielen elkaar in de rede, kwaakten aanwijzingen in navolging van de ratel in mijn kop 'alle dingen nieuw' -zijn handen lazen bevend van papier- de eeuwig hulpeloze had hulp nodig en ik geloofde in hem zoals ik in mijn moeder geloofde

Du Fu Maannacht Ver in dat godverlaten oord ziet zij vannacht dezelfde maan; maar zonder mij. Ik denk hier aan haar, en aan de kinderen, weten zij nog wel iets van de hoofdstad? De mist leent geur van haar natte haar, de maan glans van haar blanke armen. Wanneer staan we weer samen bij het raam en laten die maan dezelfde tranen drogen? Vertaling: Daan Bronkhorst

EERSTE LIEFDE met hem wil ik spelen dacht ik maar ik deed het niet zat stil en wist dat er iets kapot moest dat al mijn meisjesboeken me hadden voorgelogen dat ik prinsen zou beminnen met butsen en builen die dag was ik zo oud als ik jong was mijn in zichzelf verzonken prins ontging het