Gedichten

Thomas Möhlmann Nooit stil Als een zebrapad dat van geen ophouden weet een uitnodiging zonder datum of plaats alsof wanneer hij stilstaat ik ook stil zal staan maar hij staat nooit stil een grote omtrekkende beweging een stad zonder centrum een opeenhoping van centra een verzamelpunt voor rukwinden een genadeloze machine van mogelijkheden een voetganger omringd door stoeptegels stoplichten op groen wachtende auto’s voorrangverlenende fietskoeriers en nergens een bankje om eens genoeglijk op in te storten alsof er kortom iets moois aan staat te komen en iedereen gewoon de goede kant op moet we zullen winnen als we maar willen en vooral alsof ik iets voor hem in petto heb een zinnige vraag een verhelderend antwoor

Y.M. Dangre Twee meisjes zo zacht Op een bank zit mijn schaduw en zijn rug Gekromd in de zonneslag van een droom, ik kijk Naar de schaduwjurkjes van de wind en leg mij Languit in het geritsel van twee meisjes Die schommelen in mijn losgewaaid verdriet. Hun gezichtjes laaien op, zingend groeien ze Het gebladerte van mijn ogen vol en blozen De traag uitgezaaide dagen van mijn geheugen groen Tevoorschijn. Ze gieten mijn eetbare nerven Van oude liefde vol. Twee meisjes zo zacht van aarde, zo lenig In mijn vuurschors gekropen dat ik bijna barst Van hun onderzeese honing en mijn huid Terstond het licht, de dubbele plantengroei Van hun adem aanneemt.

Astrid Dewancker een manier van zwijgen soms wil ik mezelf te buiten gaan in breken en in snijden als mijn hand een naakt wijnglas omklemt reik ik naar scherven aan jou doodgaan kan ik niet jij die al mijn monden zingt en met je ogen draait als je oude Château La Tour proeft dit is geen mime met de kiezen op elkaar dit is woordloos voor de hand liggen liefhebben is een manier van zwijgen

Antoinette Sisto F O C U S Wat is dat teer, afbreekbaar punt waar onze lijnen niet meer samenvloeien? Afstand die ik volg maar niet naartoe genegen ben Gevallen appels kan ik feilloos vinden op de tast in het donker, verscholen in greppels achter de dijk. Cirkels in het jonge gras die onuitwisbaar willen blijven of ik jou daadwerkelijk terugvind - in een ring een naam die anders klinkt Waar zal ik straks ontwaken tussen het weiland en de sloot tussen de einder en het water tussen de parelmoeren wolken torenhoog – boven huizen in de ochtendkou of onder jouw arm buiten het dekbed naast je hartstochtelijk slapend oog dit gedicht is op de tweede plaats geëindigd bij de GSK Publieksprijs voor proza en poëzie