Gedichten

Laura Mijnders Pap De pap was tot 1 klont geworden in een poging jezelf bij elkaar te rapen schraapte je wat met je lepel over tafel je keek toe hoe de krenten verzopen in de kom net als je tweede huwelijk dat eerder vandaag nog schipbreuk leed, hier aan dezelfde tafel in dit licht

Mattijs Deraedt DE BEWEGING Nog meer dan het gonzende lichaam dat blinkt in deze koude kamer. Nog meer dan het lachen van een vrouw, jong en vol onzin, maar geslepen en rad van tong. Nog meer dan het licht tussen mijn oren, de geladen leegte na een bloedneus of het prikken van een nieuw harnas. Nog meer dan de eindeloze bast die staat en blijft staan, geolied deint onder liefde. Nog meer dan dit alles is het de beweging die me stuwt en verrast, die me hard en week maakt, die me wakker schudt en streelt met haar spannende spieren. En na de beweging rest alleen nog de slaap, die maar niet komen wil.

Marjolein van Heemstra Aan een ruimtevaarder Voor André Kuipers Ik ben een cluster dode zonnen, hardgeworden overschot vol weerstand, zelfs met maximale aanloop kaatst de lucht mijn sprong nog voor kniehoogte terug ik drijf alleen op water en zelfs dat maar tijdelijk de ruimte tussen mijn gespreide armen vangt geen wind. Ik ga in zoogdiergang, van zand naar zand kom niet boven het rumoer van vee het geroezemoes van zee of ooghoogte ik moet de satellieten maar geloven; het kleurig stromend ozonvel het fijne edelstenen ei. Ik weet van vacuümgevaren het netwerk van nevels en cellen speldenknoppen poorten naar het licht andersom heb ik de reis al vaak gemaakt dit nietig sterrenstoffenlijf uitvergroot tot lege za

Moniek Spaans Roi du Corduroy Lord of Manchester Roi du Corderoy Heer van Fluweel tot Karbonade okergeel en mossig groen een beige bruin, zijn werkkostuum het stroeve piepen van zijn pijpen bij elke stap die hij verzet zijn pantalon wijdlopend ruim genoeg voor klok en spel mij daartoe uit zijn lijf gerukt en naar zijn beeld geschapen

Charlotte van den Broeck Kleine vulkaan (Eyafjällajoküll) We gooiden een anker. We zeiden hier stopt alle Rede. Als we ooit weer wilden denken, konden we naar dat anker terugkeren. We zeiden nu is een vingerknip, nu is alweer voorbij, dus als we nu vergeten dat wij hier voorbijgaan, zijn wij een eeuwigheid, zijn wij de lakens over het hoofd, heer en meester van de tijd, als we maar niet ademen, dan gaan we niet voorbij, dan hoeven we niet te denken aan, waarom zouden we ooit nog denken aan: frambozen en rode wijn , een clandestiene vrijpartij, een hand die niet weet waar, een hand die per ongeluk geheugen krijgt, een vingerknip, een tijdverdrijf, het klakken van een tong tussen duim en wijsvinger, de rode huig die zw

David Bogaers asielzoeker het bleek precies zoals verwacht je landde op Schiphol en zag een land waarin geweld alleen gedrang op trappen was ze hielpen je ze boden je een kamer aan waarin veel luxe was een stoel een brits alleen de sleutel kreeg je niet je kon opnieuw bestaan

Claudia Komartin ik hou van die stad ik zou willen dat deze morgen je handen had want de nacht is diep en koud geweest ‘diep en koud’, had men kunnen zeggen als de mond van een filosoof verdwaald tussen duistere bladen ik zou willen dat deze morgen je rug had: die weegschaal overtrokken met een roze huid, waaronder welwillende sterren flonkeren ik hou van die stad in de verte waarin het milde licht van de avondschemering jouw naam meekreeg.

Tom Marien apologie ik stuiptrek en sidder met tussen twee vingers dat blauwtje ’t zoveelste maar rijker op zak had ik me te veel de vleugels voor ogen met metrum en volrijm en biddende bek? had ik jou en te snel te kennen gegeven dat dichters niet voelen maar huilen om voer? en toch wat is er mis met zich godslasterend gul en zelfzuchtig gedragen met geen kaarsen doen branden maar lampjes uitdraaien? terwijl jij ja jij met je is-gelijk-aan-lippen en als veel te vroege nachtvorst mijn kwetsbare klankenmoestuin meedogenloos verraste