Gedichten

Josse Kok Stamgast Ik draag een hemel in mijn hoofd. Daarin ben jij ook uitgenodigd. Sterker nog, je moet er zijn. Die engelen, ze roken niet. De barman met de witte baard zal ons een straffe drank serveren. Dat is hem geraden. Ons gezelschap, onbetaalbaar. De laatste ronde is voorspeld. Met horeca zijn wij bekend. De hemel in een dronken hoofd giet ons vol bijgeloof.

Giuseppe Conte Vreemde woorden aan zijn vrouw Het moet gisteren rond een uur of twee of drie ‘s morgens geweest zijn toen ik in bed kwam liggen en tegen je praatte. Je lag al te slapen en ik drukte mijn wimper tegen jouw warme wimper. Ik sprak vreemde woorden tegen je over eeuwige liefde mijn poging was tragisch als de vervallen regels van het spel Zo liggen achter onze oogleden en ogen de banen van planeten. Onze vingers zijn van steen en we hebben heupen van aarde, onze voeten zijn vloeiend als een meer en tot ranken en nesten voor uilen geworden. We zullen niet meer samen zijn. We zullen er niet meer over spreken. Een toekomstige wind zal langs onze ramen huilen, de wind van een verre zee wij zullen muizen, kwallen,

Niels Blomberg FEIERABEND De wind is gaan liggen, zon en regen hebben het hoogste woord. Fietsers stappen af, auto’s zoeken een vluchtplaats, wisselgesprekken verstommen, vingers wrijven niet langer over het glas. Al wat kijken kan, ziet aan de horizon het dubbeltoetje van de dag.

Marjon Zomer A6V3.309.2 het bordje boven je bed is een plaatsbepaling voor administratieve doeleinden dat jij hier eindigt en het doel daarvan daar denk ik aan mijn billen drukken een afdruk in de groene stoel die ik niet zie zolang ik zit bij opstaan zuigt de zitting de herinnering aan mij weg terug in oude positie is zij klaar voor een volgende in het bed lig jij je draagt de dood ik laat je ermee achter ik breng een schone pyjama ongestreken uit de droger flanel is gekamd katoen het verzacht de situatie niet

Pieter Grootendorst Vader, vandaag In de schuur brandt nog licht. Je repareert onze geduldige fietsen, bewoont de avond. Probeer je ons te leren kennen? Je denkt misschien dat ik slaap zoals onbereikbare zonen slapen, maar nee, ik maak een tekening van je afwezigheid: een kwart eeuw geleden rukten de hulpdiensten uit om je thuis te brengen.

Roelof ten Napel POËTICA (III) zoals alle geruchten moet je ze betwijfelen, afwachten tot het beweerde wordt bevestigd in wat het zegt het zijn echo's aan de verkeerde kant van het spreekwoord en je moet maar één ding doen: houd het in gedachten tot het bezweerde zich vestigt in het echt

Angelo di Berardino People are strange Door smalle deuren zijn wij gegaan, op trappen van cellofaan, wij leefden dit leven met vingers van vrede. Kwamen wij u tegen, dan kende u ons niet, wij droegen bloemen, de rug gekromd, het hoofd rechtop. Niets zijn wij geweest en alles, en in het diepste van uw aarde heb ik dit gezien. Een schoft van een mens, zijn heimelijk kruipen. Ik hoorde moeders kreunen, zag de monnik branden, de angst in de ogen van mannen. Te vroeg hebben wij de bloemen afgelegd, de woede in lagen van ons afgepeld. Zo hebben wij ons doorgegeven, de leugen hersteld, huizen gebouwd, kinderen gebaard. Wie we geweest zijn, wat we voor u waren, nooit minder dan dit, een handvol dwazen, wat wierook en duiven

Milou Voskuilen Conserveren Als een blind en eenzaam monster kroop de dood naar binnen, door de poriën van zijn huid. Ik streelde zijn hand alsof ik de dood wilde aaien. Ik bedacht me hoe ze de draadjes uit zijn lichaam zouden verwijderen. Hoe ze hem los zouden koppelen van de monitors. Hoe zijn lichaam, ooit zo sterk en warm, zou verdwijnen van de zaal. Het was het lichaam waar ik me door had laten verzwelgen, alsof ik door wilde dringen nog voorbij de huid. Ik had me in zijn lichaam willen nestelen, warm en verzadigd, als een dier in zijn winterslaap. Ik bedacht me dat ik als ik hem in de toekomst wilde strelen ik vingerafdrukken op de foto's achter zou laten. Een oude video moest kijken om zijn stem te hor