Gedichten

Oscar Wilde Lodewijk Napoleon Arend van Austerlitz! Waar was uw kracht Toen omkwam, ver weg op ’t barbaarse strand Door ongelijke strijd en duistere hand, Uw laatste telg uit ’t Keizerlijk geslacht! Arm joch! Jij zal niet pronken in het rood, Noch rijden in Parijs in statie zij aan zij Met ’t teruggekeerd legioen, maar ongenood Zal moeder Frankrijk, republieks en vrij, Jouw dode kroonloos hoofd versieren met De betere krans van een soldatenkroon; Zo wordt je ziel geëerd en aangezet Te melden aan jouw Voorzaat op de troon Dat Frankrijk, op de Vrijheid zeer belust, Haar zoeter dan Zijn honingbijen vond, En dat een golf van Volksmacht op de kust Zich werpt, waar ’n lakse ko

Paul Meeuws GRAFFITI (ter nagedachtenis van mijn vader) Het zou u niet ontgaan zijn die zondvloed aan spraakwater die onze stad overspoelt als wij slapen u zou het gesis van zijn slangentaal hebben gehoord tegen klimop en ingemetselde glasscherven u zou naar spelfouten hebben gezocht in dat kleurige slib dat ramen verblindt en gevels verplat tot een smoezelig schotschrift ik zie u op een droge zeebodem staan en omhoog kijken naar kreten die niemand meer leest naar geraas dat niemand meer hoort onthutste stokoude man in een rolstoel alles schreeuwt om uw gefluister u bewasemt meer dan u spreekt in uw gestamel richt zich een muur op die om beschrijving smeekt om armen die als woorden vermomd naar de hoogste r

Pallas van Huizen Vertraagde opname In afwezigheid toont zich de ander. Bewoond door de ochtend, de zonderling die strijkt op blote voeten. Alles wat zij zegt is een leugen. De straat parkeert de auto's. Koffie rijpt in de zon. De muur voor zijn gezicht vertelt hem zijn waarheid. Hij heeft ze gezien, zijn onzichtbare vrienden. Zijn vrouw heeft met ze gepraat. Twee handdoeken hangen in de sneeuw. Roerloos, bevroren. Het beeld staat stil. Er gebeurt niet veel. Verkeer gaat verder.

Franco Loi Ik weet niet meer of, ergens hier in Milaan, een plein lag onder een tijdloze lucht, waar ik om een hoek probeerde heen te gaan en de mensen in de regen gingen langs als wind. En om de hoek leek de witte blouse van een vrouw op mij te wachten, en toch was er niets. Het tijdloze plein, een moede vrouw, mannen die in gevoel gevangen leven. Ik weet niet waar ik was. Er was een bank en ik die daar tussen de mensen liep, en die hoek daar, waar je nooit aankwam, was het leven dat je uit de verte voelde.

Maria van Oorsouw Mandarijntje Thomas kocht een netje mandarijnen en een halfje gesneden bruin dat was genoeg hoe goed is genoeg als de dag je met warmte omarmt als je het water hoort likken tegen de kade en een schip ziet van vroeger zo een met een zwaard opzij of voldoende voldoet voor zo'n volmaakte ochtend en waar passie dan past vroeg het gekuste meisje zich af in de trein ze dacht aan de schipper en pelde bedachtzaam haar mandarijn.

Geert Jan Beeckman MEMORYHOUSE Zolang zij boven slaapt blijft zij doder dan de rest eerst in de rug van een lach later wanneer een schreeuw op een muur brak. Het schrapt niet de huid die wij binnengingen niet de spiegel waaruit zij stuk viel niet de binnenkant die van dezelfde pijn moet zijn geweest. Zo sterft ze nog altijd erger dan de dood als er een bel gaat: de seconde die wit wegtrekt de man die zegt zij ligt stil in de vlek van een moord.

Jos van Daanen Tot er woorden waren, waren we niets In het bladstil, in het oranje waar zon en maan de schemering bedrijven, in de blik van glurend fauna en de klamme veeg van klossend water over griend zijn we opgestaan. We schepten loof en legden op- en ondergang op linnen vast. Jij zat in alle kleuren en ik schiep koffie, sigaretten om het ruwe leven af te dwingen. Samen gaven we licht. Maar tot er woorden waren, waren we niets, en zelfs nu zijn we nauwelijks. We zijn nog maar amper goden in het spel, te druk met het wijzigen van de regels.