Gedichten

David Bogaers asielzoeker het bleek precies zoals verwacht je landde op Schiphol en zag een land waarin geweld alleen gedrang op trappen was ze hielpen je ze boden je een kamer aan waarin veel luxe was een stoel een brits alleen de sleutel kreeg je niet je kon opnieuw bestaan

Claudia Komartin ik hou van die stad ik zou willen dat deze morgen je handen had want de nacht is diep en koud geweest ‘diep en koud’, had men kunnen zeggen als de mond van een filosoof verdwaald tussen duistere bladen ik zou willen dat deze morgen je rug had: die weegschaal overtrokken met een roze huid, waaronder welwillende sterren flonkeren ik hou van die stad in de verte waarin het milde licht van de avondschemering jouw naam meekreeg.

Tom Marien apologie ik stuiptrek en sidder met tussen twee vingers dat blauwtje ’t zoveelste maar rijker op zak had ik me te veel de vleugels voor ogen met metrum en volrijm en biddende bek? had ik jou en te snel te kennen gegeven dat dichters niet voelen maar huilen om voer? en toch wat is er mis met zich godslasterend gul en zelfzuchtig gedragen met geen kaarsen doen branden maar lampjes uitdraaien? terwijl jij ja jij met je is-gelijk-aan-lippen en als veel te vroege nachtvorst mijn kwetsbare klankenmoestuin meedogenloos verraste

Marloes Robijn Reiger Zet me op als een reiger ongeveer Vouw me tussen het riet En geef me die balende blik over het water en de wereld Maar aai me voordat je kraaloogjes bevestigt en me voor altijd aan de kant zet nog een keer over mijn gekrenkte rug

Marco Martens LUCY II Ooit vlochten onze vingers als vanzelf in elkaar, maar na verloop van tijd zijn ze gaan wijzen. Meestal als er sores is dan heb ìk het gedaan, want ze begrijpt niet dat ik probeer haar te begrijpen. We moeten lijmen, kopen bloemen, hebben spijt en praten uit om te vermijden, te verbloemen, kennen pijn en slapen thuis. We delen uit en incasseren, draaien kundig om de kern. Tot de nacht wordt ingezet en onze echo langzaam sterft.

Tuvit Shlomi Wasmachine De wasmachine draaide over uren over cycli en seizoenen Om met wat poeder met wat poeder telkens weer opnieuw gemaakte vlekken weg te boenen Maar wasmachine wasmachine zul jij het nooit van je leven leren? De echte vuiligheid zit in de mens zit in de mens niet in zijn kleren

Maarten Buser Claude heeft een serie portretten gemaakt, onverwachte close-ups met rode ogen, gebarsten lippen. Bescheiden succes, een paar artikelen in kranten 'Vervreemding in tijden van disco', citeert Claude 'Zulke clichés. Ik heb geen stem, laat staan dat ik de stem van mijn generatie ben Die doeken? Fotorealistische zigeunerjongetjes met uitgelopen mascara'