Gedichten

Amarantha Groen Hazenogen Bovenaards dons heeft een dichtheid die niet sluit maar spiegelt in neergeslagen straten ooit begaanbaar met de ogen toe - het werd nooit warm van wang en was veel zachter. Nu wissel ik voortdurend van mijn zij: zwaar en werelds is wat waar is wat niet voorbij schuift als een wolk

Merlijn Huntjens bloed ik zag ze klepjes uitzagen, vlees tillen, bergschoenen aan en stampen over de binnenarmhuid. ze zaagden overal klepjes uit, een lijf als flat met ramen als deuren. ik liet het gebeuren; een mars naar beneden. de stoeptegels bewoond door kleine stukjes mij, allemaal een deel ik, elk even compleet hoewel kleiner wel. na een kwartier werden ze het bloed waaruit ze ontstonden. mijn wonden heelden en de gaten gingen verloren. we ontstaan niet allemaal voldoende. sommige zijn net niet genoeg geboren.

Amber Herber Handleiding voor het worden van een landschap De jazz glijdt weg in de gele, lome straten van Chicago en tijd is niet langer tijd, maar water. Als watervallen vallen mijn herinneringen in de zee. Regenboogforellen springen naar mijn hoofd en inktvissen spuiten mijn herinneringen zwart. Mijn graf in een diepblauwe oceaan. Zachte pompoen groeit in groen en later in oranje, lavendel groeit mijn voeten in. Tot mijn lippen paars zijn en de haartjes op mijn arm madeliefjes. Op mijn arm rust een roodborstje en de hoed op mijn hoofd staat scheef. Mijn voeten onder water. Zon brandt gaten in de grond en mijn stro is droog. Ik voel me als Durango dust, kleurloos alsof het Caraïbisch blauw uit mijn ziel verdreven is

Menno Wieringa Hoosbui in Daedham Vale Suffolk geboren en schildert vooral buiten de rivier de Stour net als Monet zijn Giverny graast hij zijn geboortegrond af tot zover niets aan de hand ik ben een wolkenman schilder met wetenschappelijke precisie rode mangaanoxide protiodide van kwikzilver sesquioxide van chroom de schilderskist als laboratorium maar de hemel verandert te snel dan in 1824 aan zee hoosbuien aan de kust bij Brighton grote halen vliegen over het papier zwart wit en grijs op bruine ondergrond een furieuze vaart van vegen op A4 formaat het gordijn van regenstormen herkenbaar al abstractie dat aanstonds het land bereiken zal

Thei Ramaekers haan gisteren wist hij nog maar weinig, vandaag nog minder morgen waarschijnlijk niets meer alles ontglipt hem alles verzinkt in een dikke mist ooit uit school zei hij trots tegen zijn moeder: mam nu weet ik alles, fijn jongen, zei ze onthoud het goed bewaar het stevig in je hoofd later als je groot bent moet je heel veel weten nu snapt hij opeens niet meer hoe de wereld werkt hoe je pudding maakt een brief schrijft een haan slacht hoe je aan je kind uitlegt waar een diender voor dient een postbode een melkstoeltje een worstmolen een gedicht een misdienaar

Aline Gaillaert Ik ben geen poëet ik ben geen poëet ik heb vaak het gras laten groeien er zit onkruid op mijn terras en bovenal sterven vogels in mijn tuin als ik zong was het vals of onecht moeder heeft me nooit bij mijn naam genoemd, zo ben ik hem vergeten ik rukte de liefde uit mijn hoofd heb romantiek een eind gegeven nooit zijn gezicht beschreven ik ben geen poëet want er ontplooien zich nog geen bloemen op mijn handen daarvoor zijn te veel vogels in mijn tuin gestorven.

Peter WJ Brouwer De stem In een hotelkamer in de Barrio doe je opnieuw mee in plaats van over haar schouder bevind je je ineens op mijn huig alsof je haar het achterste van mijn tong wilt laten zien en ieder licht woord dat ik nu zeg wordt door jouw lippen dicht gekust had het losgelaten, zeg je wat bracht het ons vanmiddag achter de gordijnen van Madrid ben ik haar minnaar en haar illusionist uit mijn vrolijk open mond tover ik een eentonig lint van rouwenvelopjes een keer raden, wiens naam aan de binnenkant prijkt

Thomas Möhlmann Tong Het is nooit één woord dat het leven vergelijkt het zijn er vele, het zijn vele gezichten verwrongen of versplinterd, met stoppels of met lichte make-up, met haar eraan of een hoedje dat nergens bij past in elk gezicht een kistje van huid in elk kistje dat open kan een schat van vlees en bloed waarmee elke bewering tot leven kan komen, elk tegendeel met evenveel kracht, waarmee kortom elk woord een eigen leven leiden gaat. Versta je me nog als ik lispel, versta je me nog als ik mijn tong tussen mijn tanden hangen laat en bijt, geen gezicht dat alle andere overbodig maakt, geen woord dat aan zichzelf genoeg heeft, het zijn er vele, juist degene die over niets gaan: niemand kan in taal alleen besta