Gedichten

Elisabeth Kaldas VANDAAG (2008 Cairo) vandaag wilde ik een doolhof maken van mijn hoofd en nieuwe uitwegen verzinnen - een gat graven onder de heg en mijn nagels zwart laten groeien maar er kwam storm en stof en bomen bewogen ik stak geen straat over, zette mijn ellebogen in een raamkozijn en keek de mannen na die in het schemerdonker speelden om geld, regen volgde snel en spoelde de straten leeg: de broodverkoopsters verlieten hun vaste plek, ik bleef alleen achter

Eric de Rooij Beginners Mevrouw Vogel zit es stil U schudt onophoudelijk Zo (dat is geen geheim) komt niets terecht van mijn professionaliteit. Ik ben van de diepgang In feite, ben ik de man Van het levensverhaal Van de existentiële crisis Overeenkomstig mijn vak Vraag ik u Door de knieën Mee te werken Mijn vragen te beantwoorden Mijn gehum te waarderen Met een stortvloed aan nieuwe Woorden en verhalen. Ziet u niet Hoe ze naar ons kijken?

Tim Pardijs NIEUWBOUW Het schoolplein moest met vuistslagen en schijn- bewegingen veroverd worden. Op eigen risico betreed ik dit terrein en meld me bij de uitvoerder. Hij zet me een helm op en geeft me veiligheidsschoenen voor het zand dat ik onder mijn nagels mee naar huis nam, in mijn buik de lekke bal, de fysieke vormgeving van de hoofdparkeerplaats waar ik al mijn knikkers verloor en het hart van Diana won, of was het anders- om de ruimte in mijn hoofd staan hekken in de wind te rammelen, in een hoek op een bult de weggegraven grondslag, klaar om verwijderd te worden. Dan zijn we weer een stap verder in de realisatie van een servicegebied zonder zorgen. Beschadigde onderdelen worden weggewerkt wat lagere lasten vo

Valerio Magrelli Vlak voor de laatste bocht van de dag reik ik naar woorden om mee te slapen: ‘s avonds nemen ze logge en compacte vormen aan. Hun functioneren wordt gemeten als bakstenen op een rij zetten ze zich vast in het witte cement van de pagina. Het is alsof een muur neerdaalt van bovenaf en tekens langzaam vorm aannemen. Er is geen raam of kier maar met verfijnde precisie worden ze samengevoegd tot een geheel. Ik zou willen dat er maar één beeld bestond een bloem in de knop die standhoudt en dicht blijft een knop die de hovenier afplukt en aan zichzelf geeft.

Vrouwkje Tuinman Remise Het fijne is, het is hier altijd dag. Het is hier altijd avond. Het is hier altijd zoveel graden. Er is een hand die vaseline op je lippen smeert, een buis die voor je ademt. Naast je zit ik met een sjaal die steek na steek voltooiing nadert. Het fijne is dat het best snel gaat. Vervelend is dat het te snel gaat, ik veel te vlug voor jou de draden aan elkaar vasthaak.

Martin Carette SYRISCH KIND ineengedoken, de ledematen opgetrokken, als vergroeid met de muur, (het laatste blaadje van een scheurkalender tegen zijn bordkartonnen einde) klein, zo zonder rilling en zo bewegingloos als maar kon, in de wijd open ogen (die blonken, zo wist ik dat je leefde) geen waken, geen angst, maar een kwetsbaar besef van zichtbaarheid, (was je een mens, ik noemde het starre radeloosheid - verwachting? - dat elk moment de dodende trap kon komen, de wrede wurgwrong van de hand, leeg) zo ziek en zwart lag jij, stadsrat, in een portaal, zag je mij stilstaan, voorbijgaan. Klokslag zeven diezelfde avond zag ik je terug, in het journaal, de gelaten blik van een krom klein wezen onder zeil, klaar voor