Gedichten

Aline Gaillaert Ik ben geen poëet ik ben geen poëet ik heb vaak het gras laten groeien er zit onkruid op mijn terras en bovenal sterven vogels in mijn tuin als ik zong was het vals of onecht moeder heeft me nooit bij mijn naam genoemd, zo ben ik hem vergeten ik rukte de liefde uit mijn hoofd heb romantiek een eind gegeven nooit zijn gezicht beschreven ik ben geen poëet want er ontplooien zich nog geen bloemen op mijn handen daarvoor zijn te veel vogels in mijn tuin gestorven.

Peter WJ Brouwer De stem In een hotelkamer in de Barrio doe je opnieuw mee in plaats van over haar schouder bevind je je ineens op mijn huig alsof je haar het achterste van mijn tong wilt laten zien en ieder licht woord dat ik nu zeg wordt door jouw lippen dicht gekust had het losgelaten, zeg je wat bracht het ons vanmiddag achter de gordijnen van Madrid ben ik haar minnaar en haar illusionist uit mijn vrolijk open mond tover ik een eentonig lint van rouwenvelopjes een keer raden, wiens naam aan de binnenkant prijkt

Thomas Möhlmann Tong Het is nooit één woord dat het leven vergelijkt het zijn er vele, het zijn vele gezichten verwrongen of versplinterd, met stoppels of met lichte make-up, met haar eraan of een hoedje dat nergens bij past in elk gezicht een kistje van huid in elk kistje dat open kan een schat van vlees en bloed waarmee elke bewering tot leven kan komen, elk tegendeel met evenveel kracht, waarmee kortom elk woord een eigen leven leiden gaat. Versta je me nog als ik lispel, versta je me nog als ik mijn tong tussen mijn tanden hangen laat en bijt, geen gezicht dat alle andere overbodig maakt, geen woord dat aan zichzelf genoeg heeft, het zijn er vele, juist degene die over niets gaan: niemand kan in taal alleen besta

Frouke Arns Mensen die je misschien kent Je zit in de trein met de smaak van ijzer en nadert je eindpunt. Uit de schoot van de man tegenover je groeien chrysanten; er kruipt een spinnetje uit. Als je vaart mindert herken je bij de overgang mensen in de trekken van mensen die je niet kent. Op een balkon van een flat voert iemand zijn longen aan wolken, spreekt met meeuwen, daaronder klopt een vrouw al haar woede uit het kleed. In het gangpad ritselt jeugd met vleugels, klaar om wind te vangen. Ook wat je niet ziet of hoort gebeurt: snelheid van licht deling van cellen, de spin die men plet in een stiltecoupé.

Luuk Imhann ALS EEN VLINDER AAN DE ENE KANT VAN DE WERELD MET ZIJN VLEUGELS SLAAT STORMT HET AAN DE ANDERE KANT        < (voor C.K. Williams) twee meisjes met hun enkels bijna in doorzichtig water keken alsof de lucht ter plekke geproefd moest worden doorzichtig zoet worstelen overleggen over vrede zo stil zo timide – wat moet het stormen aan de andere kant van de wereld