Gedichten

Kira Wuck Als het regent op zondag regent het bij ons anders dan bij anderen de lucht is droger en de kat laat zich niet aaien Vroeger hadden we een kijkgat in de schutting daarachter gebeurde het Vanuit de achtertuin zie je waar de vaat zich opstapelt wat de afstand is tussen geliefden als ze elkaar net niet raken Intimiteit is erachter komen dat je met iemand naar hetzelfde punt staart zoals naar mijn ouders die voor de zoveelste keer de muren witten

Georges van Damme Willy Hij schrijft “zandt en cement 9,50 €” en vervoegt de daguren daaronder alsof ook zand werkt of tegenwerkt. Want vloeken om de onwil strijkt hij met de regel glad en legt met haast de klinkers als het geld voor zaterdagse hoeren. Ik verzand met boek op dit terras in stevige verbetenheid en effen binnenin de dag die wringt en oprispt en voel de ergernissen onder de stenen vloeren.

Lize Spit vette jaren Merkel zegt dat het tien jaar duren zal voor we weer terug zijn bij hoe goed het vroeger was zoals we te vroeg aangekomen altijd nog een blokje rond zullen rijden wat blijven treuzelen in andermans gang mijn zusje die al heeft ze een schaar langzaam het lint rond haar pakje ontknoopt het beste aan kaas blijven de onbelegde hoekjes brood

Alida Winter Tegentonen Draak op je rug doezel je in een eiland van kruid. Walrussen doen kunsten met een krukje. Jij droomt niet op of om. Je zoemt en ik zit naast je. Ik lees een boek over meisje in tableau vivant, een man met camelia. Duif komt dichterbij. Draak knipoogt. Ik lees. Jij geeuwt. Straks vertrekt onze trein.

Wilma van de Akker Ooit In deze zee van wol laat ik me leiden door die kleine kapitein die keffer die bevelen geeft braaf golf ik mee van rechts naar links en terug naar rechts het lam rukt ongeduldig aan mijn spenen Ik, die beter weet sta niet aan wal maar midden tussen slaapwekkend blatende weigenoten De draden in mijn brein breien onzichtbaar een averechts patroon Ooit word ik ram of schaapshond ik blijf niet meegaan met de eb en vloed van scheepswol

Wout Waanders gelatine in de schuur op een vlaams strand smeerde joris gelatine in zijn haar dan blijft het mooi naar achter staan, zei hij. ik bond mijn zwembroekveters samen. het was vroeg, de zee was leeg. wat ziet hij groen, zei tobias toen hij naar het water wees. joris deed wat gelatine in zijn haar, wij renden naar de schuimkoppen toe, die we wegtrapten. elke kop in de wind eindigde honderden meters ver. joris deed wat gelatine in zijn haar, daarna zijn we gaan zwemmen. toen we terug kwamen was vrijwel heel het strand wit. dat verdomde schuim, mopperde tobias. we zijn een kolonie algen, zei joris en hij deed wat gelatine in zijn haar.

Jos van Daanen Vertraging In een bushokje kun je best zonder gedachten zijn. Je kunt uitkijken over het zware water van de vaart en toezien hoe ijs zich in grote lijnen naar de oppervlakte schrijft. Je kunt ook de bus missen. In dit bushokje kan ik vanaf de wal lezen wat je zei. Een enkele lange zin die naar de Noordzee leidt, maar die voorbij de brug al niet meer bij me binnendringt. Hoe lang de bus ook nog niet rijdt. De andere kant op is de eeuwigheid, de horizon van niets, de bus en de bestuurder die hoofdschuddend in de richting van het verdwijnpunt glijdt.