Gedichten

Vicente Huidobro Altazor. O el viaje en paracaídas / Hogevalk. Of de reis aan de parachute Fragmenten - vertaald door Piet Devos 2. Canto I Altazor, ¿por qué perdiste tu primera serenidad? ¿Qué ángel malo se paró en la puerta de tu sonrisa Con la espada en la mano? ¿Quién sembró la angustia en la llanura de tus ojos como el adorno de un dios? ¿Por qué un día de repente sentiste el terror de ser? Y esa voz que te gritó vives y no te ves vivir ¿Quién hizo converger tus pensamientos al cruce de todos los vientos del dolor? Se rompió el diamante de tus sueños en un mar de estupor Estás perdido Altazor Solo en medio del universo Solo como una nota que florece en las alturas d

Miranda Mei Eens was ik moeder Eens was ik kind, meisje, vrouw en toen moeder. De moeder met thee, mariakaakjes en melk, de mattenklopper voor de tucht de kusjes voor de zucht. Eens was ik moeder, de moeder van lila jassenkindjes, van oppompen van plastic trekkerbandjes, delver van dode kattenlijkjes. En wachter in de nacht. Nu vang ik vogels, en pluk dode vliegen van de muur. Ik kook bieten voor de vriezer, zeg tegen de baas hoe blij ik ben, de handel is weg. En los ben ik.

Jolies Heij Het is niet Het is niet dat de mussen schuw onder de daken kruipen, dat je al meer dan een week geen enkel gedicht geschreven hebt, dat de muzen zichzelf bedruipen dat zijn lippen bij haar oorring dat een gerookte kipsandwich ligt te verpieteren omdat je uit pure nijd iedere kruimel wilt verkwisten terwijl je onder de stoppelkin van je buurman door zijn blote hals verslindt, het is niet dat je de pijnpunten opzoekt en de vraagtekens voor lief neemt, een kapot hart valt te repareren of desnoods op te strijken met liefdevolle hand, alleen hij mag het vertrappen zo vaak hij wil hij mag je gedichten verbranden van de daken schreeuwen dat jij het satijn met messen verwondt... Het is dat jij achter hem aan en i

Hsia Yu EEN VOORBEELD EISEN wanneer iemand een voorbeeld eist hangen die gekleurde handdoeken lichtelijk neigend naar triestheid en leegte allemaal op dezelfde stok en bewijzen dat het onkenbare zwart in de badkamer gerangschikt is als zachte muziek verder is de nacht een elegant gevormd graf onder het wolftandkleurig maanlicht

Josse Kok Stamgast Ik draag een hemel in mijn hoofd. Daarin ben jij ook uitgenodigd. Sterker nog, je moet er zijn. Die engelen, ze roken niet. De barman met de witte baard zal ons een straffe drank serveren. Dat is hem geraden. Ons gezelschap, onbetaalbaar. De laatste ronde is voorspeld. Met horeca zijn wij bekend. De hemel in een dronken hoofd giet ons vol bijgeloof.

Giuseppe Conte Vreemde woorden aan zijn vrouw Het moet gisteren rond een uur of twee of drie ‘s morgens geweest zijn toen ik in bed kwam liggen en tegen je praatte. Je lag al te slapen en ik drukte mijn wimper tegen jouw warme wimper. Ik sprak vreemde woorden tegen je over eeuwige liefde mijn poging was tragisch als de vervallen regels van het spel Zo liggen achter onze oogleden en ogen de banen van planeten. Onze vingers zijn van steen en we hebben heupen van aarde, onze voeten zijn vloeiend als een meer en tot ranken en nesten voor uilen geworden. We zullen niet meer samen zijn. We zullen er niet meer over spreken. Een toekomstige wind zal langs onze ramen huilen, de wind van een verre zee wij zullen muizen, kwallen,

Niels Blomberg FEIERABEND De wind is gaan liggen, zon en regen hebben het hoogste woord. Fietsers stappen af, auto’s zoeken een vluchtplaats, wisselgesprekken verstommen, vingers wrijven niet langer over het glas. Al wat kijken kan, ziet aan de horizon het dubbeltoetje van de dag.