Recensies

In ‘De stiltevariant’, de nieuwe bundel van Pieter Boskma, vindt Taco van Peijpe ‘varianten van rouw, troost en liefde’. Opvallend zijn de vele stijlen die de dichter hanteert. Van het vrije vers tot de traditionele vorm. ‘Het taalgebruik zweemt soms naar dat van oudere schrijvers’. Van Peijpe zegt dat Boskma zich niets gelegen laat liggen aan mode of drang tot vernieuwing, hij wil de lezer bereiken.

Tom Veys vindt ‘In de verte is ze hier’ van Elisa Schepens meer dan een geslaagde debuutbundel. Hij noemt het ‘een poetische biografie’ die overtuigt: ‘Er komen veel talige beelden voor die dicht bij elkaar worden uitgewerkt, dus voer voor de fijne poëzielezer. Het spel met woorden is intens, soms beklemmend, de bundel laat je zoeken.'

Jos van Hest doet aan omdenken, in deze herziene en uitgebreide uitgave van ‘Zie hoe eenvoudig’ uit 1990, volgens Ali Şerik: ‘Hij zoekt de grens op tussen wat werkelijk kan en wat niet, en spiegelt dat aan onze verbeelding.’ De bundel wordt vaak onder kinderpoëzie geschaard, maar is voor alle leeftijden, zegt Şerik. ‘In zijn werk schuilt een diepe glimlach en nuchterheid, een subtiele spot met de werkelijkheid.’

‘De geheimen van de literatuur’ van Roel Richelieu Van Londersele komt met twee ondertitels: ‘Mijn wilde jaren met onze grote schrijvers’ en ‘Met concrete adviezen voor beginnende schrijvers en dichters’, Jeroen van Wijk richtte zich op de adviezen voor beginnende dichters en hij is enthousiast: ‘Wanneer je het advies van Van Londersele toepast zul je zien dat de kwaliteit van je gedichten met sprongen vooruit zal gaan.’

Jac Janssen verloor zich compleet in de bloemlezing ‘Er hangt iets van lente in de klas… Nederlandstalige onderwijsgedichten vanaf de dertiende eeuw tot nu’, onder redactie van Theo Magito & Henk Sissing. Janssen merkt op: ‘Buiten het pure genot van het lezen biedt deze enorme verzameling thematisch gekozen verzen ook allerlei praktische mogelijkheden, zoals onderzoeken hoe de dingen zijn veranderd in de loop van de eeuwen.’ Een longread.

In ‘De laatste die ontwaakt‘ van Rodaan Al Galidi, draait het om iemand die sinds zijn vijftiende begon te slapen en vijfentwintig jaar later wakker wordt en zich realiseert dat hij al die tijd niet geleefd heeft. Francis Cromphout noemt de dichter een meester van het absurde, maar zegt erbij: ‘Nochtans is het Rodaan Al Galidi droeve ernst‘ Het gaat ook over zijn land van herkomst en zijn adoptieland.

Anneruth Wibaut is fan van de smibologie, de leer van vrije geesten uit de Smib (de Bijlmer). Ze is onder de indruk van ‘Bolo di Entropia’ van Ray Fuego: ‘De lofzangen, fijne waarnemingen, rauwe klachten en ervaringswijsheden verdienen het gelezen en gehoord te worden. Laat ze vooral de glans van de chaos behouden, dat past bij de titel. Ze doen wat poëzie moet doen, ontregelen, tot nadenken stemmen en ontroeren.’

De verzamelbundel van Theo Monkhorst is getiteld ‘Levenslang’. Het bevat een selectie gedichten van 1958 tot heden. Ellis van Atten omschrijft de dichter als zoekende en zegt dat de liefde voor taal en de poëzie er vanaf spat. De uitleg over hoe zijn werk zich ontwikkelde, had achterwege mogen blijven, Van Atten zegt: ‘dat avontuur ga ik bij voorkeur aan vanuit mijn eigen perspectief en in alle vrijheid.’

In de nieuwe bundel ‘Hier & Ginder’ van H.C. ten Berge weegt de dichter, die op leeftijd is, leven en dood tegen elkaar af. Hij doet dit met een gevarieerde inhoud. Hij kijkt terug op zijn leven, err komen oude vrienden en tijdgenoten voorbij, ook ouder werk komen we tegen. Peter Vermaat vindt de vertalingen ‘het meest aansprekende, taalkrachtige deel’ van de bundel.