Ludo Bleys

ode
–
we behoeven geen maskers meer,
zijn niet meer beducht voor elkaars adem.
niet alles moet nog aangestreept
–
jij draait de nacht telkens weer om
als een bladzijde van een oud handschrift,
de beginletter steeds opnieuw in goud
–
wij reizen tot ver voorbij het middaguur.
dag na dag wordt onze schaduw groter
dan onze gestalte

prelude
–
geen lamme stap gezet, de nacht aanbeden,
steeds weer de prelude van de regen
–
de wijzerplaat gehavend,
de uren verpulverd op de klok.
de klopjacht net doorstaan,
het bleke licht te vroeg door het gordijn
–
op slappe spieren met een wazig hoofd
naar bed gegaan.
in deze wijkplaats laat je de vogels betijen

kanteling
–
uitgedost als een mechelse koekoek,
arm in arm in de suite,
bladvulling bij een bruiloft
–
na zeshonderd maal een volle maan
is het feest lang afgereisd,
wij een nodeloze voetnoot
–
jij was bloedmooi, beloftevol, briljant.
ik een schlemiel vol hinkende humor
–
jouw velden verdroogden voortijdig,
mij werden rozen in de schoot gegooid
–
de wind verstrooide je in een bloemenkrans.
zo werd die dag versneden

strooiweide
–
als de wind mijn as over je schoenen jaagt,
mij vermengt met stof
van wie ik nooit heb liefgehad,
dan lopen de mensen met fluwelen pas
–
zonnevogel, scheer het lege landschap,
kras je vonnis in het rond.
het konvooi van de wind begroet
een nieuwe passagier
–
de nacht waakt over de vlakte
van afwezigheid, over het grauwe gras
–
over dit speelveld varen de wolken
geeuwend langs