Arjen Sevenster – Bloemen in de regen

Hans Franse las ‘Bloemen in de regen’ en vindt dat Arjen Sevenster ‘erin is geslaagd vanuit pure, soms kleine menselijke ervaringen gedichten te schrijven die verwijzen naar een wereld van ontroering, van nu en later: heel het leven in één mystiek-poëtische ademtocht. Het is bevattelijke, gevoelige, mooi geconstrueerde en zeer ritmische poëzie.

Lees verder

Els de Groen – Wakker vallen

Volgens Romain John van de Maele laat Els de Groen laat in haar bundel ‘Wakker vallen’ zien ‘dat er verschillende waarheden bestaan, niet in de zin zoals politici en populisten het woord misbruiken, maar in de fenomenologische context die elke vorm van verstehen meebepaalt. De titel ‘Wakker vallen’ had ook ‘Wakker schudden’ kunnen zijn. De bundel heeft me meermaals overtuigd van Els de Groens dichterschap (…)’.

Lees verder

Obe Alkema – Obelisque

Het debuut ‘Obelisque’ van Obe Alkema ziet eruit als een modeglossy. Hij zet alle middelen in om de verwarring, aantrekkingskracht en complexiteit van het leven als millennial te beschrijven. Daarin is geen plaats voor een ‘ik uit één stuk’, een modieus thema, maar dat past in een glossy. Aan ‘Less is more’ doet hij niet. Het is een ambitieus, gedurfd, boeiend debuut.
Een recensie van Hans Puper.

Lees verder

Karel Wasch – Het geluid van denken

Maurice Broere over de nieuwe bundel van Karel Wasch: “Het geluid van denken’ is een bundel met poëzie die volwassen en rijp klinkt. Elk woord is raak, de dichter schuwt geen enkel onderwerp en geeft ons een originele kijk op de dingen, vaak op details. De lezer krijgt alle ruimte om te interpreteren, omdat hij ons niet expliciet in een richting duwt. Kortom, een bundel die de moeite waard is.”

Lees verder

Steven Dusoleil – Dit radeloze landschap

Herbert Mouwen: ‘In de bundel ‘Dit radeloze landschap’ [van Steven Dusoleil] gaan vrijwel alle gedichten over de liefde, over verlangen en erotiek, over elkaar ontmoeten, elkaars lichaam verkennen en elkaar aanraken. (…) De gedichten zijn openhartig; zonder enige remming zet Dusoleil zijn verzen op papier, dat is op zich te waarderen, maar het levert geen goede poëzie op. Ik word als lezer en poëzieliefhebber te weinig verrast door nieuwe en originele perspectieven op de thematiek.’

Lees verder