Klassieker 247: J. Eijkelboom – Woordjes leren

In al zijn eenvoud is ‘Woordjes leren’ van J. Eijkelboom een subliem gedicht, betoogt Hettie Marzak. Een gedicht waarin iedere lezer de leerkracht herkent die we allemaal ooit hadden en om wie we toen meewarig lachen moesten tot het ons – veel later – daagde dat de man misschien wel gelijk had. Wat zei hij ook al weer over het bezweren van verdriet?

Lees verder

Klassieker 245: Hans Faverey – Man & dolphin / mens en dolfijn

Als er één dier is waarmee we verbaal in communicatie zouden kunnen treden, dan is het de dolfijn. Hans Faverey (1933 – 1990) deed daartoe een intrigerende poging in zijn bundel ‘Gedichten 2’ (1972). Dirk Rodenburg vindt die cyclus ‘Man & dolphin / mens en dolfijn’ een geestige, absurde monoloog waarvan het hilarische juist in de herhaling zit.

Lees verder

Klassieker 244: Menno Wigman – Promesse de bonheur

Het liefdesgedicht ‘Promesse de bonheur’ uit de bundel ‘Mijn naam is Legioen’ was niet enkel een favoriet van Menno Wigman zelf, ook recensenten en samenstellers van verzamelbundels blijken het te koesteren. Het gedicht is dus hard op weg om een klassieker te worden. Joost Dancet – ondertussen de nieuwe eindredacteur van deze reeks – vindt dat volkomen terecht!

Lees verder