Gedichten

Sylvie Marie

weerbarstig

bedenk me als een stukje papier
dat je onbedacht in je jaszak propt
nadat je er wat op schreef. ik laat open

wat, al hoop ik: laat het een zin zijn. één
voor in een vers van later en waaraan je
blijft denken, nog lang nadat je me wegstopte.

je kent de zin naderhand vanbuiten. hij doemt op
als een mantra in je hoofd. toch, nooit vind je er
de juiste context voor: een goed gedicht
dat de zin plaatst, omkadert, bovenal temt.

hoe je me dan na verloop van tijd bovenhaalt,
streelt en zucht: wat moet ik met je aan?

Lees verder

Gedichten

Lennart Sjögren

DINGEN

Het best was het op de grens van de dageraad
zichtbaar na het uur van de wolf
waarin dingen ons met heldere blik konden gadeslaan.

Dingen zijn nauwelijks mensen
noch dieren
maar zij wonen zoals wij in hun gesloten schaal
en wanneer zij kapot worden geslagen hoor je
een gekraak van brekend gebeente.

Vraag mij niet naar hun ontstaan
noch naar hun uiteindelijke bestemming
– maar zonet op de grens van de dageraad
hoorde ik ze blaffen als opgewekte honden
die het spoor hebben ontdekt.

Vertaling: Bernlef

Lees verder

Gedichten

Jan-Paul Rosenberg

Gedenklied voor de slaap

Zie hoe de duisternis herstelt
van regen, een schaduw zich losmaakt
van een lichaam, zich de dag in schrijft
met zinnen à la ‘de weg naar geluk

kent geen woorden’, een titel erboven
als ‘compositie’, afdruipt
met de afgesneden oren

van de eerste mens: comfortabel
profiel op zure benen, verzegeld
met regels als ‘vandaag begint’.

Lees verder

Gedichten

David Gyssens

Pentaal

In mijn vingers

ligt reizend en doelloos losgeslagen
boven het witte egaal
een teveel aan taal

Ik leg mijn oor op het papier
of ik kom er aan de solventen en de lijmen ruiken
waarop amper kan een woord ontluiken
dat mij kan doen proeven van de inkt

die ontoereikend toeslaat
in een achterbuurt van mijn geweten
omdat ik zo graag wil weten
wat schrijven is

is schrijven

astraal, in donkerte immigrerend
een schijnlicht schijnen
soms inktarmoedig achterblijven

soms ook op steen of houten kruisje
een naam neerschrijven

Lees verder

Gedichten

Miriam Van hee

de piramide van de zon (teotihuacan)

de lucht zal wel ijler geweest zijn
en koeler de wind, de zon had
een andere status, maar evengoed
scheen ze als nu, hard en afstandelijk

het kwam erop aan te zijn voorbereid
de hoogte wenkte en klimmen was
beter dan dalen, de zwaartekracht
leek af te nemen en je zag meer

een soort van verbondenheid, huizen
stoffige wegen waarop zich mensen
bewogen en je zag verder dat deze plek
niet de enige was, deze stad niet en

deze tijd, je hart ging tekeer en je dacht
tevergeefs aan de liefde, het kunnen kiezen,
vrijheid of troost en je voelde een dwaas
verlangen om kennis te maken en toen

dacht je weer aan de vogels, je had ze
toch altijd bijzonder gevonden, om zo
op het laatste moment de vleugels
te spreiden, het ruim aan te doen

Lees verder