Gedichten

Maarten Das

Vrienden

Hij boog zich voorover, bebloed maar sereen.
De tranen die regenden, veegde Hij af.
Hij sprak van een schitterend, louterend vuur.

Maar mijn vrienden zien niets
dan hout aan een muur.

Lees verder

Gedichten

Mariken van de Bovenkamp

er ligt een lange nacht in mij te slapen
ik wek haar niet, wacht tot zij uit zichzelf ontwaakt
ik zal haar door de zomer dragen

in mijn armen stapelt zij mislukte dromen
ik kus de warme, natte krullen op haar wang
zo zijn wij voor elkaar geschapen

in september leg ik haar onder de bomen
zij breekt mijn water met haar eerste blik
dan staat zij op, loopt traag de verte in

Lees verder

Gedichten

Milo de Angelis

I
Quando su un volto desiderato si scorge il segno
di troppe stagioni e una vena troppo scura
si prolunga nella stanza, quando le incisioni
della vita giungono in folla e il sangue rallenta
dentro i polsi che abbiamo stretto fino all’alba,
allora non è solo lì che la grande corrente
si ferma, allora è notte, è notte su ogni volto
che abbiamo amato.

I
Wanneer je op een dierbaar gezicht de sporen ziet
van teveel voorbije seizoenen en een donkerblauwe ader
de kamer verduistert, wanneer de littekens
van het leven samenkomen en het bloed trager
stroomt door de polsen die wij vasthielden
tot het ochtendlicht, dan is het niet alleen daar dat de grote stroom
stilhoudt, dan is het nacht, nacht op ieder gezicht
dat we ooit hebben liefgehad.

Vertaling: Antoinette Sisto

Lees verder

Gedichten

Heinrich Heine

Ich weiß nicht was soll es bedeuten,
Daß ich so traurig bin;
Ein Märchen aus alten Zeiten,
Das kommt mir nicht aus den Sinn.

Die Luft is kühl und es dunkelt.
Und ruhig fließt der Rhein;
Der Gipfel des Berges funkelt
Im Abendsonnenschein.

Die schönste Jungfrau sitzet
Dort oben wunderbar;
Ihr goldnes Geschmeide blitzet,
Sie kämmt ihr goldenes Haar.
(…)

*

Ik weet niet wat toch de reden
Is dat ik zo treurig ben;
Een sprookje van lang geleden,
Dat maalt maar steeds door mijn brein.

De lucht is koel en het donkert.
En rustig stroomt de Rijn;
Zie hoe de bergtop flonkert
In de laatste zonneschijn.

De schone jonkvrouw zit er
Daarboven stralend bij,
Haar gouden opschik schittert,
Haar gouden haar kamt zij.
(…)

Vertaling: Peter Verstegen

Lees verder

Gedichten

Michiel van Rooij

Zachte dwang

Voor S

Liefde steelt stiekem je leven. Het rooft
je oude stellingen leeg, immers niet meer
nodig. Het laat je opnieuw kennis maken met
jezelf. Met een verbeterde versie ervan.

Dit is liefde: een sluipend dier. Een man
die zich angstig achter een hoek verschuilt.
Het slissen van de penpunt over het papier.
Jij bent het gestaag volraken van de lijnen.

Zoals de liefde met zachte dwang je wezen
overneemt. Jij je behoedzaam in mij wringt.
Langzaam je leven vol laat druppelen, totdat
je denkt dat je haast niet meer bestaat,

en als liefde over de rand van jezelf vloeit.

Lees verder