Gedichten

Frank Sijbenga

Laat hij trots het lichaam zien

hij bewaart zijn lichaam in een zak
van kleren – zodat het niet vlekt in de zon
of nat wordt als het regent

‘s avonds legt hij het voorzichtig in bed
het is z’n beste herinnering aan vroeger

als er vrienden komen of familie laat hij
trots het lichaam zien –
rechtop op een mooie stoel

jonge neven gapen en wijzen op defecten
maar oude vrienden glimlachen

zij hebben er thuis ook één

Lees verder

Gedichten

fuck de liefde I jij rukt de liefde uit mijn lijf, jij en ik wens zoutpilaar te zijn of beter te verstenen zonder water te dragen jij danst de lust in mijn weke benen, jij om mij achter te laten als botten en hete huid ik vervloek het uur en jouw vluchtige kus hoeveel verstand moet ik verliezen hoeveel steen en been nog worden en welke pillen slik ik dan fuck de liefde II waar wilde waanzin zon zaait in het bed van smeulende aarde broeit braakliggend de man van zijn vrouw raap me bij elkaar als ik naast je […]

Lees verder

Gedichten

Rouke van der Hoek

In het water kijken

In een heldere vijver in Transsylvanië
aan de voet van een Draculaburcht
zag ik een salamander uit de diepte

omhoogkomen, majesteitelijk traag,
een bel lucht happen en met een nonchalante
beweging weer naar de bodem zakken.

Dinosaurus en ruimtewandelaar tegelijk:
een mens in een salamanderpak verlaat
het zonnestelsel omdat de centrale ster sterft.

Reiziger tussen wier, torren, sterrennevels,
spiegeling van de Draculaburcht.
Steeds beter besef je dat wat je ziet

niet de waterwereld hier beneden is of
het ijle heelal boven, maar de toekomst
van wie zich daartussen bevindt.

Lees verder

Gedichten

David Troch

bedacht voor een oude dag

1. ouderdomsoefening

als ik baad, oefent mijn huid op
ouderdom. elke vingertop, elke
rimpel spoort oude dagen aan om

toe te komen en te blijven. voor-
alsnog, ze gaan op kousenvoeten
in kraaienpoten liggen om hels

drukkende slapen. nu niet de ogen
sluiten, nu ademloos blijven tot
het badschuim volledig verdwijnt.

Lees verder

Gedichten

Miroslav Holub

zondag

De marathonlopers hebben de bocht bereikt:
zondag, de dag van trieste liedjes
bij de spoorbrug
en de wolken.

Jouw ogen, in het zenit –
dat te zeggen zonder je lijf te gebruiken is
als hardlopen zonder de aarde te raken.

Dertig jaar geleden
kwam hier een transport langs, open wagons
beladen met silhouetten,
hoofden en schouders geknipt
uit het zwarte papier van horror.
Die mensen hielden van iemand,
maar de trein komt leeg terug,
elke zondag, alleen
wat haarspelden
en sintels
op de bodem.

Wie weet hoe de aarde te raken,
wie weet hoe de aarde niet te raken.

We kunnen alleen nog geloven
in het bestaan van de marathonfinish
binnen twee uur en veertig minuten,
bij oorverdovend gedreun van wolken
en lege open wagons
op de spoorbrug.

Lees verder