Gedichten

Laurens Hoevenaren Eigen weg Het was een bloeddoorlopen droom in niemandsland die men wel heeft als men verzuimt het lot te volgen: hij wilde nog naar Ameland om vuur te maken op het strand met stokjes en wat stro, en rauwe oesters eten. Het was een droom als opgeschuimde melk die lippen en de tong verbrandt, zijn schubbig lijf een overspannen draak die nooit gedoofd in onversleten maagdenschoot tot stokvis was verdroogd. Zelfs in zijn dromen was hij figurant en doodgeboren, onzichtbaar buiten spel en ook zijn dood zou niemand storen: in zee ontbindt men snel.

Jos Versteegen Kikker gooit handgranaat 1 Een manufacturenzaak in Oost, groot gezin, met een broer sliep ik in het schuurtje. De muizen, steeds. Vliegende muizen, zeiden wij. ’s Ochtends in je hemd door het gras naar de gootsteen in de keuken. De buurman had een kolenhok. In onze tuin wrikte ik een plank los, onderaan, dan schepte ik wat kolen weg, niet veel, hij mocht de voorraad niet zien slinken. Als je geen plezier had, lag het aan jezelf. Veel op straat, laat op school. De Berlagebrug stond open – de broeder zei het eerder nog dan wij. Lachen, streken, kleine rottigheid. Scheldnamen, elke jongen. Ik was Kikker.

Milagros López “Wat zag je in mij?”, vraag je Ik kijk naar je, zeediep. Ik daal af in je vijver en kom boven met vragen, geheimen die waarheden zijn. Ik ben de onzichtbare draad gevolgd die uit je buik ontsprong en kwam mijzelf tegen. Ik heb me vastgeklampt aan je licht ben opgegaan in jouw kracht. Ik, ik heb naar je gekeken en de helderheid gezien die zeemeerminnen verwart.

Astrid Haerens 08:00 Deze ochtend: de wolken neuriën naast de toon een licht gezoem trekt door de lucht de tram buigt meewarig met de straten mee. Wij gaan ervoor! roepen pendelaars in koor ze marcheren door de gangen van de stad Wij gaan ervoor! scanderen de kinderen ze overstijgen de bel en gillen de tram rijdt er eentje omver maar ze zijn toch met genoeg sust een vrouw. Een hond staat in een hoek te janken maar ook bij haar is het haar eigen schuld. Deze ochtend schrijf ik de krant opnieuw met inkt en vloeipapier. Het nieuwe nieuws gaat als volgt: Het huis staat nog altijd recht tegenover ons brandde het ook gisteren niet een kat liep slaperig voorbij een auto de inbrekers bleven vandaag langer liggen er werd toc

Saskia Stehouwer LUCHT op een dag word je een eiland waar de zee aan knaagt de bomen laten hun bladeren vallen de dieren trekken zich terug in hun holen ook al ben jij de bomen en de dieren een dichte mist trekt op je kunt jezelf niet zien herinnert je nog contouren een enkele berg de vogels scheren door de zonsondergang bedelven de zee onder hun getetter voorbij de woorden waait een wind die je zal opnemen

A.P.E. Veraar Stockholm-syndroom Spreek mij aan op straat Vertel mij een verhaal over een zielige hond die nooit wordt uitgelaten Geef mij snoep Geef mij nog meer snoep en verzeker me dan dat er nog veel meer snoep is Ik zal zonder morren plaatsnemen achter de geblindeerde ramen van je gehuurde bestelbus en als we eindelijk bij je vrijstaande huis met geluiddichte kelder zijn aangekomen laten we dan samen geheimen maken En dan beloof ik je dat ik nooit iemand zal vertellen over je verzameling opgezette dieren