Gedichten

Andrea Voigt Naïef sneeuw is de voorbode van een witte wereld poedersuiker het dons op het wegdek zachte veren vangen op wat valt zo wil plankvrouw leven maar hoe kom je aan coke zegt plankvrouw tot haar spiegelbeeld dat daar maar een beetje staat te snuiven kun je dat gewoon aan iemand vragen die eruit ziet als een verslaafde strak pak jasje dasje kleine pupillen? of plaats je iets op internet? nu zij er toch aan denkt: ze haalt haar gedicht zes keer door Google Vertalen gewoon omdat het kan

Eric Ruygers Het onopmerkelijke van mussen Om kruimels, glippend door de mazen van de dag, speelden opgewonden mussen zich als een oud pauzefilmpje af. Telkens verspringende beeldjes, bij beetjes gemiste mus daartussen, ik zag ze stukjes aanwezigheid overslaan. Je vroeg toen waar ik was, man die naast je zat in zijn stilte. Die zei het niet te weten, want gedachten had hij wel, onbeduidende, kolkend hoofd vol. Maar geen idee van wat speelde ertussen, waar hij zich ophield, vermiste man.

Andy Peetermans korpoj raciaj korporaciaj mensogas al mondo kolegoj si mem oni dungas ilin kaj nomas homrimedoj * redelijke lichamen in ondernemingen bedriegen wereld collega's zichzelf men werft ze aan en noemt ze menselijk kapitaal

Herlinda Vekemans Ark in Spitsbergen 120 meter diep binnen in de berg 130 meter ver van de stijgende zeespiegel met het oog onbewogen op de horizon van de tijd beschermd in de palm van de aarde dicht aan gods borst slapen de zaden

Ria Zifkamp Soms, wanneer ik eerder lig dan jij, leg ik een hand op borst of dij, hervindt mijn greep een licht-verwonderd zoeken langs de lijnen. Als kind al koesterde ik zo mijzelf. Verbaasd dat dit - dit denken en dit bloed - voorgoed eens zou verdwijnen.