Gedichten

Rouke van der Hoek

In het water kijken

In een heldere vijver in Transsylvanië
aan de voet van een Draculaburcht
zag ik een salamander uit de diepte

omhoogkomen, majesteitelijk traag,
een bel lucht happen en met een nonchalante
beweging weer naar de bodem zakken.

Dinosaurus en ruimtewandelaar tegelijk:
een mens in een salamanderpak verlaat
het zonnestelsel omdat de centrale ster sterft.

Reiziger tussen wier, torren, sterrennevels,
spiegeling van de Draculaburcht.
Steeds beter besef je dat wat je ziet

niet de waterwereld hier beneden is of
het ijle heelal boven, maar de toekomst
van wie zich daartussen bevindt.

Lees verder

Onpoëtische onderwerpen

Rouke van der Hoek is organisatieadviseur bij een maatschap die onder andere overheden ondersteunt bij complexe besluitvormingsprocessen. Af en toe komen onderwerpen uit de beroepspraktijk in zijn gedichten aan de orde: ‘Ik ben met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de enige dichter die een vers heeft gewijd aan een Europese richtlijn: The Pressure Equipment Directive 97/23/EC.’

Lees verder

Verrimpelde vingertoppen

In december verscheen van David Troch de nieuweling laat[avond]taal, een bundel vol oude mensen, dorpscafés, zakdoeken, ontbijttafels, slaapkamers, kerkhoven, dure auto’s en een Hollywoodactrice die bij de dichter in bed belandt. Meandermedewerker Elly Woltjes voelde de Vlaming aan de tand.

Lees verder

Gedichten

David Troch

bedacht voor een oude dag

1. ouderdomsoefening

als ik baad, oefent mijn huid op
ouderdom. elke vingertop, elke
rimpel spoort oude dagen aan om

toe te komen en te blijven. voor-
alsnog, ze gaan op kousenvoeten
in kraaienpoten liggen om hels

drukkende slapen. nu niet de ogen
sluiten, nu ademloos blijven tot
het badschuim volledig verdwijnt.

Lees verder

Kees van Domselaar – Een vrouw op het zuiden

Poëzie Kort: Reisnotities door Bert van Weenen Voormalig poëziecriticus van het Utrechts Nieuwsblad Kees van Domselaar debuteerde vier jaar geleden met Postfris. Zijn eind januari verschenen tweede bundel heet Een vrouw op het zuiden. Voortdurend lijkt Van Domselaar op reis: op reis door het leven, op reis door de wereld (o.a. Argentinië). Dat levert anekdotische schetsen op van een exotisch buitenland die door de tragische ondertoon nog net niet geschikt zijn voor een folder van een reisbureau. Maar het scheelt niet veel. ‘[H]oe zouden we nu zoveel later / achter zoveel feiten / nog een vermoeden kunnen duiden / van […]

Lees verder