Herman Fierens – Met enkelband

Kees Godefrooij over Met enkelband van Herman Fierens: ‘Deze gedichten zijn de moeite waard omdat ze iets kostbaars onthullen, iets wat normaal gesproken onder een dikke laag stof verborgen blijft. Ze maken gewag van een vermoeden.’

Lees verder

Gerry van der Linden – Wat een geluk

Wat een geluk, de titel van de negende bundel van Gerry van der Linden dekt de lading op wonderlijke wijze. Wat zij vooral beoogt weer te geven, lijkt de veelzijdigheid van elke ervaring, hoe er van alles tegelijkertijd plaats kan vinden en aanwezig kan zijn. Heden en verleden vallen samen, licht en schaduw lopen in elkaar over, liefde en pijn zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Levity Peters heeft het gevoel gevangen te zijn in een caleidoscopische wereld.

Lees verder

Wout Waanders

Wout Waanders (º1989, ‘s-Hertogenbosch) studeert Bedrijfsjournalistiek aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Eerder rondde hij een studie Nederlandse Taal en Cultuur af. Hij is hoofdredacteur van literair tijdschrift Op Ruwe Planken en won onlangs de tweejaarlijkse poëzieprijs van de stad Oostende. Hij was al te horen op festivals als Onbederf’lijk Vers, Manuscripta, Wintertuin en De Geest Moet Waaien. En nu lees je hem in Meander.

Lees verder

Gedichten

Wout Waanders

gelatine

in de schuur op een vlaams strand
smeerde joris gelatine in zijn haar
dan blijft het mooi naar achter staan,
zei hij. ik bond mijn zwembroekveters samen.

het was vroeg, de zee was leeg. wat ziet hij groen,
zei tobias toen hij naar het water wees.
joris deed wat gelatine in zijn haar,
wij renden naar de schuimkoppen toe,

die we wegtrapten. elke kop in de wind
eindigde honderden meters ver.
joris deed wat gelatine in zijn haar,
daarna zijn we gaan zwemmen.

toen we terug kwamen was vrijwel
heel het strand wit. dat verdomde schuim,
mopperde tobias. we zijn een kolonie algen,
zei joris en hij deed wat gelatine in zijn haar.

Lees verder

Ester Naomi Perquin – Celinspecties

In Celinspecties toont Ester Naomi Perquin binnen de beperkingen van de cel introspecties van gevangenen. Perquin heeft de wereld van gefnuikte en gekooide mensen wonderwel boven de alledaagse observaties en gesprekken uitgetild en op een soort van poëtisch metaniveau gebracht in teksten die beheerst, scherpzinnig en speels tegelijk zijn.

Lees verder