Terug naar Podium (1)

Terug naar Podium (1) Tien jaar geleden bracht Meander Podium. Een rubriek over/met vernieuwende poëzie. Elke keer stond een dichter centraal en die mocht bepalen wie de volgende keer aan de beurt was. Er kwamen vijftien dichters langs. Hoe gaat het tien jaar later met hen? Zijn ze nog steeds met poëzie bezig? En zo ja, hoe dan? Arnoud Rigter de openbaarslaapster Ik ga naar mijn geboortedorp en zie me als een kind op het schoolplein zitten. We kijken elkaar aan. Het kind herkent me niet. Ik herken me wel. Ik ben tenslotte verder, mijn oogbollen cirkelen regelmatig rond de zon, ik […]

Lees verder

Krijn Peter Hesselink – Als niemand vangt

Wat is Als niemand vangt van Krijn Peter Hesselink goed geschreven! Ik kon geen zwak gedicht vinden in deze bundel. Natuurlijk spreekt het ene gedicht je meer aan dan het andere, maar ik kon blijven lezen, en met steeds meer plezier. De liefde voor het leven die in het motto is aangegeven klonk steeds duidelijker door. Het leven is niet leuk misschien, maar je kunt ervan leren houden. Het is absurd soms, maar doe je er een schepje bovenop, dan wordt het veel leuker! En zo wordt deze poëzie een hilarische troost, een manier om je bewustzijn zich aan de eigen haren uit het moeras te laten trekken, een vechten tegen windmolens, en nog winnen ook…

Lees verder

Wereldpoëzie uit Aruba

Het wonderlijkste van de poëzie van Nydia Ecury (Een droom die ik heb) is dat je haar kunt blijven lezen; ze bevat blijkbaar dat mysterieuze aspect dat je keer op keer tot je wilt nemen, ook al ken je de gedichten van buiten. Het is, om Nijhoff te parafraseren, alsof je meer leest dan er staat.
Wat het meeste raakt is de warmte waarmee elk gedicht geladen is. Ook het verdrietigste. Het zijn gedichten die in alle opzichten ‘echt’ zijn.

Lees verder