Gedichten

Amarantha Groen

Hazenogen

Bovenaards dons
heeft een dichtheid die niet sluit

maar spiegelt in neergeslagen straten
ooit begaanbaar met de ogen toe –
het werd nooit warm van wang en
was veel zachter.

Nu wissel ik voortdurend van mijn zij:
zwaar en werelds is wat waar is

wat niet voorbij schuift als een wolk

Lees verder

‘Ik zou het liefst alle plotten van de wereld willen leven’

‘Weggaan en houden van, daar ben ik eigenlijk wel veel mee bezig’, aldus Amarantha Groen (1989). Ze reist graag naar verre landen en maakt daar haar eigen kleine thuis. Ze houdt van alles wat levend is: poëzie, jazz, soul, andere mensen en haar katten. Zeven jaar geleden schreef ze ‘per ongeluk’ het eerste gedicht waar ze nog steeds tevreden over is. Sindsdien publiceerde ze in: De Brakke Hond, Meander, Met Andere Zinnen, Krakatau en Daidallain. Ook op literaire festivals bleef ze niet onbekend. Zo stond ze onder andere op ‘Onbederf’lijk Vers’ en ‘Dichters in de Prinsentuin’. Meander sprak met haar over de taal die doodt, het categoriseren van de filosofie en de verborgen geschiedenis van de dingen.

Lees verder