Gedichten

 Juliette De ochtend opent de uren, uit slaapzalen het gewenste gedrag.Ze zwerft door gangenop zoek naar de dag.Zo legt ze een zondag te rusten. Sleept het dan als wekelijks overschot achter zich aan. Scherpt het puntje van de tongaan liedjes, aan een grapin de tocht van haar geheugen. Ze vat het huisdier samenop schoot.Nooit gehoord dat het ademde. De armen hangen als slappe koordennaast de lange lichamenhet lijken broers De oudste vlucht al jaren in verhalenterug naar de Heide, daar koos de jongste voor Op een bank halen ze ademze ruilen een jas, een brooddoosmet vlekken en peperkoek De man […]

Lees verder

Johanna Geels – Vuurmakers

Als we het over literatuur hebben, dan is er niet alleen sprake van een tekst, maar ook van een ervaringswereld waar die tekst op betrokken is – SM in dit geval. Dan komen ook de persoonlijke smaak en opvattingen van de lezer aan de orde. Een ding is duidelijk: de sfeer van Geels gedichten is echt, die maakt de noodzaak tot het schrijven van ‘Vuurmakers’ invoelbaar.

Lees verder

Charles Ducal – Bewoond door iets groters

In 2014 werd Charles Ducal de eerste Belgische Dichter des Vaderlands sinds de Franstalige Vlaming Emile Verhaeren (1855-1916). Op 29 januari 2014 aanvaardde hij de opdracht, die hij direct relativeerde: ‘Ontzettend veel mensen schrijven poëzie, ontzettend weinig mensen lezen ze.’ Ducal vroeg zich af of poëzie niet op sterven na dood is. De paradox dat er veel gedichten worden geschreven die niet worden gelezen, zou er volgens de dichter echter op kunnen wijzen dat ‘poëzie verre van dood of uit de tijd is.’

Lees verder

Jan Lauwereyns – Nouvelle: een degustatie van het hart in zeven gangen

In een mengvorm van poëzie en proza onderzoekt Jan Lauwereyns het denkbeeld dat het schone en ware identiek zijn. Een lichaam – een verhaalpersoon – maakt een tegennatuurlijk proces door in zijn verzet tegen het overheersende denken. Zijn wij wel ons brein? Door wat worden we nu eigenlijk aangestuurd, als wij nadenken over de zin van ons bestaan en de dood: het lichaam of de geest?

Lees verder

Remco Campert – Verloop van jaren

Wie schrijft die blijft. Daar was men vroeger zeker van. We vinden de namen van dichters en schrijvers terug in straatnamen. Hun geboorte- en sterftejaar ontbreken vaak en wie zij waren ook. Als de straat of laan maar een naam heeft, dat is waar het om gaat. De rest is stilte. Als je vijftig jaar na je dood nog gelezen wordt, dan ben je een uitzondering. Geldt dat voor Campert ook?

Lees verder