Meandermagazine

Op 8 juli 2026 overleed de Zeeuwse dichteres Johanna Kruit. Rogier de Jong houdt heel erg van haar gedichten: ze zijn verstaanbaar, melancholiek van toon en vooral heel erg Zeeuws. Het Zeeuwse landschap vormde het decor waarin ze leefde en het ijkpunt van waaruit ze schreef. Kruits Poëzie werd opgenomen in meer dan honderd bloemlezingen.

‘Ze komt en gaat als jij.’ ‘Flessenpost’ is de laatste dichtbundel van Els de Groen en verschijnt postuum bij uitgeverij Leeuwenhof; daaruit delen we graag een voorpublicatie. Els de Groen was al vroeg gefascineerd door taal. ‘Poëzie is de trap naar het diepst van je ziel’, zei ze in een interview met Meander in juli 2023.

Peter Vermaat bespreekt ‘vragen naar het begin’, van Rozalie Hirs: ‘De titel dekt – naar zal blijken – de lading van de poëzie vrijwel volledig: ieder gedicht is terug te voeren op een vraag, een belangstelling, een onbepaaldheid die in de loop van de tekst wordt ontwikkeld, soms bijna letterlijk ont-wikkeld, waarbij vanuit de dichter licht gericht wordt op hoeken of draaiingen die in eerste instantie in de schaduw blijven.’ Een longread.

Wim Vandeleene in gesprek met Pol Bracke: Over de saxofoonsolo, de handpomp en de schuchtere jeugdjaren. Energie krijgt Bracke van creëren, vanuit een waarneming een gedicht schrijven. De drang om te creëren maakt hem blij. Zoeken naar de volmaakte vorm is een strenge leermeester die lang op de rem heeft gestaan, maar gelukkig heeft plaatsgemaakt voor de durf om eindelijk te springen!

Yolandi de Beer bespreekt de debuutbundel van Caty Moerman, getiteld ‘Tongbreker’. De Beer is onder de indruk: ‘In Moermans gedichten is taal iets lichamelijks: de tong spreekt, zwijgt, proeft en kan zowel verwonden als troosten. Haar woorden zijn niet gladgestreken of gemakkelijk te verteren. Ze bijten, branden en blijven nog lang nazinderen bij de lezer.’

Keats was de auteur van een van de meest onsterfelijke versregels: ‘A thing of beauty is a joy for ever.’ Maar wie kent de volgende versregels? Het gedicht ‘Endymion’ werd in het begin van de negentiende eeuw alleszins niet zonder gemor onthaald. Dat de lieflijkheid alleen maar toenam, werd door de Beatles weerlegd in de film ‘Yellow submarine’: ‘A thing of beauty. Destroy it for ever!’