Gedichten

Het leven is precies wat het is (Lívið er just tað, sum tað er) Nog maar een paar stappen, dan ben je er niet meer. Een restant van je lucht blijft altijd hangen in je kledingkast, de druppelende kraan in de keuken beseft niet goed dat je weg bent. Wanneer een baarmoeder, ontstoken bij middernachtlicht, op je wacht, wat dan nog? En wat als je opnieuw het niets wordt wat je was voordat je in de baarmoeder gegoten werd? Het heeft geen zin om te verlangen naar wat voorbij is. Je bent nooit te laat of te vroeg geboren. Knies […]

Lees verder

Gedichten

EERSTE LIEFDE

met hem wil ik spelen
dacht ik maar ik deed het niet

zat stil en wist
dat er iets kapot moest

dat al mijn meisjesboeken
me hadden voorgelogen

dat ik prinsen zou beminnen
met butsen en builen

die dag was ik zo oud
als ik jong was

mijn in zichzelf verzonken prins
ontging het

Lees verder

Gedichten

Een vrouw strijkt vouwen uit kussenslopen, een kind speelt een spel met negen levens. Tegen een hek staat een oude fiets, een man plast in een heg. De fiets wordt door een voorbijganger gered van verdrinken in een gracht. Een bijna vader bladert in het telefoonboek op zoek naar namen. Er staan auto’s verkeerd geparkeerd en er zijn agenten in burger, maar feitelijk doet niemand iets fout. In een open raam dat niet open mocht zit een meisje in een zijden jurk. Onder haar bungelende voeten zwijgt de straat als een graf. Met alle ogen die ik heb, probeer ik […]

Lees verder

Gedichten

De moeders Geesten in een kuil bij reactorcentrum Petten, een moeder bekijkt meeuwen, water, een visdief met gevorkte staart. Opgekalefaterd door wind en zilt strekt zij haar vlerken in de lucht. Haar zandhanden zingen koelte in elke porie en een lege, stenen hemel hikt onder haar kin, waar uit het strothoofd een klank springt en een onbekende naar haar tepels reikt. In elk koppel kaatst een beeltenis, een schaduw die dwars door bossen waaiend de zomer binnenvlucht. En de tijd wordt aangekaart. Ik bedoel: een moederlijke catastrofe. Zij ademt uit en in en uit, haar rok stottert en uit haar […]

Lees verder

Gedichten

Een Idylle Bergen lezen geen gedichten, noch de steile stenen hellingen, de ingesleten dalingen, de herder met zijn horde op pad, de bomen en struiken die zich angstvallig vastklampen, al groeiend de zwaartekracht trotseren. De opstuivende zandstenen paden door het natte heuvelgras hebben nog nooit woorden bewonderd; het atonaal gebel van geitenbellen, het gehuppel dat overgaat in wild gedraf evenmin. Nee, deze toonaangevende bergtoppen verdiepen zich niet in poëzie, noch de man in zijn roestig blauwe oplegger die hier dagelijks om de natuur heen zijn weg aflegt. Hij heeft geen tijd voor de ijdelheid van woorden. Gedichten hebben niets met […]

Lees verder