Gedichten

Marc Tritsmans

Kakofonie

Leg toch even, als je durft, je oor te luisteren
bij deze kakofonie van miljoenen door elkaar
heenschreeuwende moleculen, overal en uit
alle tijden lukraak vandaan gegeten, gedronken,

geademd. En ondertussen alweer bezig met
afscheid te nemen op weg naar een ander
lichaam, een riool, een boomblad, een rivier.
Vertel mij hoe het kan dat zich in deze chaos

een kern, een zwaartepunt bevindt waarrond
alles wentelt, wemelt als een sterrenstelsel.
Dat door anderen wordt herkend. En hoe elk
van ons dit zootje ongeregeld hardnekkig en

met bedrieglijke kalmte bij elkander houdt.

Lees verder

Gedichten

Ellen Deckwitz

De grootvader die ik niet had

Mijn grootvader leidt me rond
in zijn urn, hangt de jas op
bij het familieportret en zijn geweer
terwijl ik schrijf:

dat zijn rug zich recht,
de levervlekken lopen leeg.

Ik maak de tijd
een platgeslagen vlieg
op het pasgewassen raam.

Hij neemt me op schoot, vertelt
over onze soort, de Hades in de aderen
die alles schoonwoedt. Het gat tussen
zijn ogen dat zich vol met inkt zuigt
dat zich sluit. Ik kruip tegen hem aan,
hij gelooft niet dat er in een ballpointpunt
ook een kogel zit.

Lees verder

Gedichten

Hedwig Selles

Ik was verdwaald,
op weg naar de man van het
maatwerk, die mij verzekerde, dat er ergens nog iets te vinden zou zijn

‘ziet, ik maak alle dingen nieuw’

mijn gedachten vielen elkaar in de rede,
kwaakten aanwijzingen
in navolging van de ratel in mijn kop
‘alle dingen nieuw’

-zijn handen lazen bevend van papier-
de eeuwig hulpeloze had hulp nodig

en ik geloofde in hem zoals ik in mijn moeder geloofde

Lees verder

Gedichten

Du Fu

Maannacht

Ver in dat godverlaten oord ziet zij
vannacht dezelfde maan; maar zonder mij.
Ik denk hier aan haar, en aan de kinderen,
weten zij nog wel iets van de hoofdstad?
De mist leent geur van haar natte haar,
de maan glans van haar blanke armen.
Wanneer staan we weer samen bij het raam
en laten die maan dezelfde tranen drogen?

Vertaling: Daan Bronkhorst

Lees verder

Gedichten

Anobium Zo zijn wij getraind in doen alsof de houtworm in huis ons niet kan deren We zien hoe hij de overloop naar de slaapkamer vraatzuchtig ruïneert en met veel kabaal de deur uit haar hengsels hijst Het houtmeel vegen we gracieus onder de mat. De larve zakt bij voorkeur naar de weekste delen van het koude hout Straks vreet hij de poten weg en zelfs dan, als we met een smak op de mulle vloer belanden, zullen we het veel gedoe om niets vinden Zo zijn wij. Zo veinzen wij ons een veilig houtwormloos bestaan M Deze stad die […]

Lees verder