Gedichten

‘Kruinen van omgehakte bomen zijn altijd richels van stilte’, schrijft Christophe Vansteeland maar daar blijft het niet bij. Hij deelt ook ‘De vertrouwde voorkant van een eerste Volvo in het dorp’, de herinnering aan ‘de tijd, die rook naar Peter Stuyvesant en blote benen’ of ‘de visioenen van de halftijdse werker, die stilstaat op een roltrap’. Originele en sterke beelden.

‘Je handen zeiden meer dan je kon’, dicht Betty Puttemans. Zo simpel kan het zijn de lezer te ontroeren, de kilte te verdrijven, de oneindigheid te omarmen. Herinneringen en toekomstbeelden maakt zij in pure eenvoud. ‘We leggen de kaarten van toen terug’ en ‘zweven als een gewoonte haastig voorbij’ maar staan af en toe stil bij deze poëzie.

In de serie "favorieten van Meandermedewerkers" presenteert Peer van den Hoven zijn drie lievelingsgedichten. Hij koos voor werk van de dichters J.J. Slauerhoff, Konstantinos Kafávis en Marc van der Holst.

In de serie "favorieten van Meandermedewerkers" presenteert Geert Zomer zijn drie lievelingsgedichten. Hij koos voor werk van de dichters Herman de Coninck, Johanna Kruit en Wim Brands.

Het is elke dag Moederdag of Kindjesdag of Vaderdag maar vandaag hebben wij zeven gedichten speciaal voor Haar. Werk van Elisabeth Eybers, Martinus Nijhoff, Delphine Lecompte, Gerrit Achterberg, Remco Campert, Ellen Deckwitz en Adriaan Morriën.

Ter gelegenheid van Bevrijdingsdag kozen recensenten Hans Puper, Eric van Loo en Janine Jongsma een gedicht over vrijheid en bevrijding. Werk van Remco Campert, Ida Gerhardt en Toon Tellegen.

Dichter Jan Kleefstra maakt kleine verhaaltjes die hij nodig heeft, hij wil ‘een groots plan tot onweer weven’ en zich ‘een kleine wolk als bloeiwijze wanen’. Hoe doe je dat? In ieder geval door zijn woorden tot je te laten doordringen, te herhalen en misschien luidop te spreken. ‘De deining voorblijven en je het ruisen herinneren.’

Zijn het enerzijds zinnen als “de hemel heeft je ingeduffeld met zijn allerzachtste deken”, anderzijds komt dichter Rik Dereeper met een term als Kontjessmart, noemt hij eerst “het geile krijsen heeft zij aan de meeuwen uitbesteed”, later wordt het “taal die krimpt (sterven, erven, even), zo bestaat het laatste jaar uit stapjes door nat zand”. In Vlaanderen wordt men nog gelauwerd!

Schrijven met een bepaalde urgentie, welke dichter voelt dat niet zo, maar naast je eigen stem ook die van anderen te laten horen is voor Shabnam Baqhiri van levensbelang. Haar maatschappij-kritische toon zoekt nog een vorm, past zich elke dag opnieuw aan, hoeft ook niet mooi te zijn zolang ze de betekenis maar niet verliest.