Recensies

Ali Şerik bespreekt ‘Iets wat raaskalt iets wat stil is iets wat breekt iets wat overblijft iets wat de nacht doorbrengt met mij’ van Maya Wuytack: ‘De bundel is doordrenkt van verlangen, de honger van huid en lippen, maar ook het gemis ervan. Er is angst om niet meer bemind te worden en tegelijk het onvermogen om zelf lief te hebben. Elke strofe staat op zichzelf als een klein gedicht.’

Yvan De Maesschalck is onder de indruk van ‘alfabet’ van Inger Christensen. Zo is de inhoud op ingenieuze wijze geordend volgens de Fibonacci-reeks en daarnaast constateert hij: ‘’In Christensen wereldbeeld, zoals verbeeld in haar poëzie en geëxpliciteerd in haar essays, is geen spoor van hiërarchisch denken aanwezig. Elke vorm van ‘bestaan’ die in ‘alfabet’ wordt opgeroepen is even toevallig als voorbijgaand.’’

‘De kalmeringsindustrie voor volwassenen’ is het debuut van de Roemeense Anastasia Gavrilovici (1995). Het zijn scènes uit het leven uit het leven van een jonge vrouw, onder andere over gefrustreerd verlangen, drank, geweld, seks en maatschappelijke wantoestanden. De onverwachte wendingen zijn bijzonder, evenals de verrassende beeldspraak, aldus Hans Puper.

In de nieuwe bundel van Maria Barnas, ‘Tussen mij’, neemt de ik-persoon steeds in wankelmoedigheid op een andere manier tegenover zichzelf en de buitenwereld een andere positie in, stelt Johan Reijmerink. Het citaat dat aan de afdelingen voorafgaat zet de toon: ‘daarin schuilt een diep verlangen om op gezette tijden voor zichzelf en de ander te verdwijnen.’

Francis Cromphout bespreekt ‘Wildnissen‘ van Xavier Roelens: ''De titel is een neologisme dat verwijst naar het verzet van verschillende levensvormen tegen het onheil dat zich aankondigt in onze tijd, in de eerste plaats rond klimaatrampen. Zijn bezorgdheid om het klimaat is nauw verbonden met zijn vaderschap van wat hij zijn 'zelfgemaakte' kinderen noemt.''

Peter Vermaat bespreekt ‘Een titel hoeft niet’ van Wisława Szymborska: ‘Szymborska lijkt de dichter van de omtrekken te zijn.’ Hij licht het toe: ‘zij beloopt de paden van het zichtbare, het voorbije en nog komende en laat daarbij het onzichtbare en onzegbare zo merkbaar onberoerd en onbetreden, dat het als een opzettelijk wit gehouden gedeelte van de kaart wel blijken moet.’

Taco van Peijpe bespreekt ‘Traagkracht’, de vierde bundel van Ann Van Dessel: ‘De poëzie in deze bundel is rijk aan sfeervolle beelden. De gebruikte metaforen zijn origineel en doeltreffend. Ook mild relativerende beschouwingen komen aan bod. Hier en daar wordt de vereenzelviging met de natuur toch wat te zwaar aangezet naar mijn smaak.’

De bloemlezing ‘Dageraad op klaarlichte dag’ omvat het werk van Henri Michaux uit de periode 1960–1984. Ali Şerik over het thema van de bundel: ‘In Michaux’ poëzie is voortdurend de innerlijke strijd voelbaar tussen het spirituele en het materiële, tussen de wens om los te komen van het lichaam en het besef van begrenzing.’

‘De lotdagen’ van Paul Demets heeft als uitgangspunt de moorddadige aanslag van de Bende van Nijvel op de Delhaize van Aalst in 1985, maar richt zich bijvoorbeeld ook op de ramp met de kerncentrale van Tsjernobyl. Yvan De Maesschalck zegt dat de bundel erin slaagt om omstreden of schokkende gebeurtenissen te verknopen met fundamentele filosofische en psychologische inzichten. Een longread.