Gedichten

Giuseppe Conte

Vreemde woorden aan zijn vrouw

Het moet gisteren rond een uur of twee of drie
‘s morgens geweest zijn toen ik in bed kwam
liggen en tegen je praatte.
Je lag al te slapen en ik drukte mijn wimper
tegen jouw warme wimper. Ik sprak vreemde woorden
tegen je over eeuwige liefde
mijn poging was tragisch
als de vervallen regels van het spel
Zo liggen achter onze oogleden en ogen de banen
van planeten. Onze vingers zijn van steen en we hebben
heupen van aarde, onze voeten zijn vloeiend als een meer
en tot ranken en nesten voor uilen geworden.
We zullen niet meer samen zijn. We zullen er niet
meer over spreken. Een toekomstige wind zal langs
onze ramen huilen, de wind van een verre zee
wij zullen muizen, kwallen, bloemen
zijn

uit : Dialoog tussen een dichter en een boodschapper (Mondadori, 1992)

Lees verder

Poëzie is niet voor watjes

Onlangs verscheen Als ik blind word, de ‘debuutbundel’ van de Deense schrijver Niels Hav (1949) in het Nederlandse taalgebied.

Eindelijk, want Hav is een boeiende dichter, die al eerder onder meer in het Engels, Italiaans, Arabisch en Chinees publiceerde. Nu z’n gedichten dankzij de inspanningen van vertaler Jan Baptist ook in de Lage Landen in boekvorm beschikbaar zijn, werd het hoog tijd voor Meander om de Deen een mailinterview af te nemen.

Lees verder

Niels Hav – gedichten

Als ik blind word Liefde maakt blind – en elke dag als de blinde hier voorbij komt trippelen met zijn stok, valt het verkeer een kwart seconde volkomen stil, terwijl Gods engelen opstijgen en neerdalen – en de oogarts zijn kliniek sluit. Liefde maakt blind, maar seks is onschuldig: aan mijn ogen mankeert niets, ik zie alles. Daarom mislukken al mijn liefdesgedichten. Met gesloten ogen fluister ik in de telefoon, en buiten voor het station staat de blinde als een heilige evangelist en neuriet in de regen – gehandicapt door de liefde. Pas verliefden kussen elkaars vingertoppen, dat weet ik […]

Lees verder

Gedichten

Gëzim Hajdari

Ik droom vaak van een terugkeer naar de heuvel met judasbomen
en van een leven naast je,
ook al zij het in armoede,
maar enkel naast je.
Het is jaren geleden dat ik gedwongen werd te vertrekken.
Wat doe je? Wat denk je? Zullen we ons redden in dit leven?
Het lot van een dichter is hard,
gisteren waren we voor de dictatuur een gevaar,
vandaag zijn we voor de vrijheid nutteloos.
Ach, als ik van een dorpsvrouw had gehouden,
had ik niet zoveel geleden in die gestorven steden,
waar ik mijzelf iedere seconde weer moet verdedigen.

Schrijf me, als je het gezang van de koekoek hebt gehoord
vanuit de bloeiende brem.

Lees verder

Albanië is voor mij poëzie

Een attente lezeres van Meander maakte ons onlangs attent op Gëzim Hajdari, een Albanese dichter die al twintig jaar in ballingschap in Italië woont. Sander de Vaan zocht contact met hem en spr@k met hem over taal als vaderland, vervloekte bergen, woorden als stenen en nog veel meer.

Lees verder