Remco Campert – Mijn dood en ik

Enkele maanden na zijn negentigste verjaardag verraste Remco Campert zijn lezers met een nieuwe bundel: ‘Mijn dood en ik’. Campert benadert de dood (de eindigheid, het leven, zijn eigen dood) van alle mogelijke kanten. Eric van Loo is onder de indruk: ‘Geen klaagzangen, maar een voorzichtige en nauwkeurige verkenning van dit grote onderwerp.’

Lees verder

Dagboek van een redacteur (7)

Of je nu een gedicht leest in een bundel, in een tijdschrift of op een poëziekalender: vrijwel altijd wordt de naam van de dichter erbij vermeld. In hoeverre beïnvloedt dit onze manier van lezen? Eric van Loo droomt in deze column van anonieme gedichten.

Lees verder

Johanna Geels

Drie gedichten van dichter, schrijver en columnist Johanna Geels uit haar komende dichtbundel Planeetversterkers. Haar werk wordt beschouwend, cryptisch, verrassend en zinnelijk genoemd. Hier “komt alles samen op wegen zo breed dat niemand in de weg struikelt of verdwaalt”. Voorjaar 2020 verschijnt ook haar debuutroman.

Lees verder

Jens Meijen – Xenomorf

De commotie rondom de klimaatverandering dringt door in alle facetten van de maatschappij, ook in de literatuur. In ‘Xenomorf’ van de Jonge Dichter des Vaderlands van België Jens Meijen (1996) zijn zorgen over de toekomst van de aarde tastbaar aanwezig. Hettie Marzak: ‘Meijen is als dichter op zoek naar menselijkheid in een robotachtige samenleving. Hij stelt geen hoop op een betere wereld in het vooruitzicht, biedt geen troost, behalve die van de poëzie zelf.’ Een indrukwekkend debuut.

Lees verder