Ton van ‘t Hof – Dingen sluiten nooit helemaal goed aan

Ton van ’t Hof gaf zijn tiende bundel Dingen sluiten nooit helemaal goed aan uit bij zijn eigen uitgeverij Stanza, waar lezers exemplaren van de bundel on demand kunnen laten drukken of online bestellen. Het zegt iets over het dichterschap van Van ‘t Hof, die zich afzet tegen de canon van de grote uitgeverijen, die volgens hem ook de longlist van de VSB prijs domineren.
Al is ‘flarf’ over zijn hoogtepunt heen, computerpoëzie blijft Van ‘t Hof boeien. Daarnaast bevat de bundel ook ‘gewone’ poëzie als een middel tot zelfonderzoek.

Lees verder

Antoinette Sisto – Iemand moet altijd gemist worden

Antoinette Sisto gaf haar derde bundel met Ik vlucht alleen nog in mijn hoofd een intrigerende titel mee, want hij balanceert tussen twee opties. De ‘iemand’ van wie sprake is zou één specifieke persoon kunnen zijn, en het ligt voor de hand daarin bijvoorbeeld een verloren geliefde te zien tegenover wie een soort herinneringsverplichting bestaat. Vergeten is ondenkbaar. Maar bij uitbreiding wordt ook gezegd dat je gemist moet worden om iemand te kunnen zijn – pas wie als mens door anderen wordt gemist, weet zich waarlijk mens.

Lees verder

Fred Tak – De kamer van Plato

Fred Tak onderneemt in De kamer van Plato een wanhopige speurtocht naar een betrouwbare, veilige werkelijkheid, maar stuit alleen maar op wat dat niet is. De wensput waar kinderen Kwezel in schreeuwen geeft slechts Ezel terug. Natuurlijk zijn er ook het licht en de lust die ons voor even kunnen troosten; je kunt jezelf even verdoven met de werkelijkheid van een gedicht: maar ook dat helpt niet. Je kunt niet ontsnappen aan een leven waarin je feitelijk onmachtig bent. We zijn allemaal gevangen in de illusie van onze werkelijkheid.

Lees verder

Gedichten

nadat haar man begraven was liet overgrootmoeder Betjie van Middenspruit hem opgraven en trok hem een ander zondags pak aan ‘ineens begrijp ik het’ zegt mijn moeder ‘ik zou niets liever willen dan daar bij die hoop grond te gaan graven net zolang totdat ik bij je vader ben tot bij waar hij is en hem aan zijn schouders optil die onontkoombare daarheid van ’m’ * na haar man begrawe is het oorgrootouma Betjie van Middenspruit hom laat opgrawe en ’n ander kispak aangetrek ‘skielik verstaan ek dit’ sê my ma ‘ek dink aan niks anders as om daar by […]

Lees verder

Hermenselijking van dadertaal

Eind deze maand verschijnt Medeweten, de nieuwe dichtbundel van de Zuidafrikaanse Antjie Krog (1952). Het is een monumentaal werk geworden, waarin Krog in navolging van Paul Celan tracht een schuldige moedertaal te zuiveren en nieuw leven in te blazen. Volgens Sander de Vaan is zij daar wonderwel in geslaagd. Hij spr@k met haar aan de vooravond van haar bezoek aan Nederland.

Lees verder