Gedichten

DE TWEE SCHALEN Ik hoorde een wijs man eens zeggen (het was de dichter Leo Vroman) dat het geen zin heeft je om je lot te beklagen omdat de natuur geen rechtvaardigheid kent. Ik zou dit graag preciezer willen. In het eerste heeft hij gelijk. Maar de natuur kent wel degelijk een rechtvaardig in de zin van dat zij streeft naar balans. De weegschaal van Vrouwe Justitia draagt bij haar geen morele waarden, maar de zwaartekracht van de aarde en de zuivere snelheid van het licht. Zij is het wegen zelf als het ware: zij trekt recht maar zij spreekt […]

Lees verder

‘Ik heb nooit gedacht dat het wel eens genoeg was geweest’

Elly de Waard (Bergen N.H. 1940) publiceerde vijftien bundels; de laatste, In die tijd die, verscheen een klein jaar geleden. Op haar website komen veel soorten van haar creativiteit samen (ook proza, popmuziek en kritisch werk). Op het blog van de site wordt geëxperimenteerd met poëzie en allerlei soorten beeld.

Lees verder

Mariet Lems – Zie mij

Peter J. R. Vermaat is niet gelukkig met de bundel ‘Zie mij’ van Mariet Lems (gedichten) en Cora Vries (schilderijen). Het gevaar van zo’n gecombineerde bundel is dat het gedicht tussen het beeld en de beschouwer komt te staan. Bovendien schemert bij de gedichten het ambacht er teveel doorheen. Vermaat: ‘Maar misschien neem ik deze bundeling te serieus en moet ik haar niet als poëziebundel zien, maar eerder als een soort catalogus van een tentoonstelling, in combinatie waarmee hij ook op internet te vinden is.’

Lees verder

Gedichten

Daan Janssens (1994) is een jonge schrijver en performer met een hart voor het ongewone en is sinds januari 2017 de eerste stadsdichter van Hoogstraten. Zijn literatuuropleiding heeft hem opgezadeld met een schrijfmicrobe en sindsdien tracht hij zijn versies van de werkelijkheid via zijn pen en op het podium met de wereld te delen.

Lees verder

Jean Pierre Rawie – Handschrift

De omslag van ‘Handschrift’, de nieuwe bundel van Jean Pierre Rawie, is stijlvol. Eric van Loo: ‘De boodschap is duidelijk: deze bundel moet zichzelf verkopen. En dat zal de nieuwe Rawie, tot afgrijzen van de heersende kritiek, dan ook zeker doen. (…)
Voor de liefhebbers van het werk van Rawie valt er in ‘Handschrift’ wederom veel te genieten. Veel gedichten hebben de kracht van een credo, waarin hij eindelijk een keer zijn overtuiging wil verwoorden.’

Lees verder