Gedichten

Een voorpublicatie uit de op handen zijnde derde bundel van Ludo Bleys, 'Pas de deux.' Muziekgedichten geïnspireerd op instrumentale muziek uit voorbije eeuwen. ‘Zonder tekst is er inhoudelijk ook geen voorgeschiedenis. Dat geeft de geest de volle vrijheid. De muziek roept spontaan beelden op die kristalliseren in een gedicht.’ Met verwijzing naar welke muziek aan de oorsprong lag van het gedicht.

‘Ze komt en gaat als jij.’ ‘Flessenpost’ is de laatste dichtbundel van Els de Groen en verschijnt postuum bij uitgeverij Leeuwenhof; daaruit delen we graag een voorpublicatie. Els de Groen was al vroeg gefascineerd door taal. ‘Poëzie is de trap naar het diepst van je ziel’, zei ze in een interview met Meander in juli 2023.

Het werk van Bart Jan Lenaerts roept een mythische ontstaansgeschiedenis op, een fluïde manier van zijn, nog voor alles vorm krijgt. Het is origineel, met een donkere en geheimzinnige buitenwereld. Indringende vragen die we onszelf kunnen stellen, welke gedaante nemen we aan en blijven we als schaduwdieren achter? Hoe bewegen we en wat raakt ons (aan)?

‘soms ontdek ik in mijn eigen spiegel zomaar iedereen’, dicht Bert Struyvé en wij onszelf in deze waterval van woorden, ‘en bij jou, toch nog onverwacht, een schip de wal negeert / dat eenvoudig navigerend op de stroom landinwaarts vaart / terwijl jij je vuurwerk moet laten verdrinken en je aansluit in de rij’, zo is het.

Niet altijd even samenhangend en toch verrassend, deze intrigerende stem van Tom Moor. Met ‘Uilen krassen / als door mensen voortgebracht’ tot ‘Van die dagen / dat de zompige lucht roeken hoest / die eerst vaneen spatten, dan / om elkaar zwermen haast / zonder denken en ogen- / schijnlijk geheel doelloos / alomvattend verdonkeren’. Om te herlezen en dan nog eens.

Klankrijke, intrigerende en beklijvende poëzie van Elke Couchez. Haar woorden maken ons nieuwsgierig, ze creëert een eigen wereld met bezwerende beelden door regels als ‘wie weet ontwaren we / waar de wol rafelt of onze vezels / verknoopt en verstrengeld / van schubben en kroes zijn gesponnen’ tot ‘hoe rekbaar / al ons zwijgen is geworden’. ‘Een thuisland uit een gevonden tapijt’.

Opnieuw een voorbeeld van de combinatie poëzie / beeldende kunst uit Het Maaiveld, een expositie die nog tot 30 augustus te zien is in Museum Kranenburgh, zaal KunstenaarsCentrumBergen. Enthousiaste, ontroerende en professionele bijdragen van zowel dichter als kunstenaar. Allemaal samengebracht door een initiatief van kunstenaar Rob Komen. Het Landschap verdicht. Het Landschap verdicht. Een nieuw uitzicht, een ander inzicht.

Er spreekt een grote urgentie uit de gedichten van Michael Vonk. Erg mooi, dat inzoomen op de details. Prachtige zinnen als ‘ik heb geprobeerd me uit te smeren / over de vensterbank, over de stoep / over de rug van een vreemde in de tram’ en vergelijkingen als ‘we botsen tegen elkaar op / als ontdooide erwten in een schaal / zacht genoeg om te deuken’.

Wat doen deze observaties voor ons als lezer? Het verlangen van de dichter is knap opgeroepen en goed uitgewerkt, het landschap wil ons iets zeggen, iets uitleggen, maar wat dan, de vraag blijft open. Het landschap als persoon, als onze vriend, en dan is er nog de buurvrouw die de vuilnis buiten zet alsof ze een offer brengt voor onbekende goden.