Gedichten

Shujing Zhulian (China, 1981, pseudoniem van Chen Huan)

Serveerster A

Ik kom met man B dit restaurant binnen
serveerster A
je staat nog steeds op dezelfde plek
je pakt een lepel, pakt die soms ook niet, net als de vorige keer
je bekijkt graag de gasten

je herinnert je mijn tas
herinnert je hoe ik tegenover mensen sta
je bent nog jong
maar in je gezicht geen enkel blijk van liefde
je kijkt naar mijn tas
ik kan hem alleen maar voortdurend open doen
kan je misschien alleen maar
dat onthouden –
hoe hij zonder reden
steeds open wordt gedaan?

Vertaling: Annelous Stiggelbout

Lees verder

Overwinning van hoop op onverschilligheid

Dit jaar viert Amnesty International haar vijftigjarig bestaan. Mensen die vooral de leegte in een half glas wijn zien, denken wellicht dat dit een betreurenswaardig feit is: zonder onrecht in de wereld had een dergelijke organisatie namelijk helemaal niet hoeven bestaan. Maar de realiteit is – helaas – niet anders: op vele plekken op aarde zijn bekende en minder bekende personen nog steeds zeer gebaat bij de activiteiten van Amnestymedewerkers. De éénmansactie van de Britse advocaat Peter Benenson, die in 1961 in The Observer mensen opriep om zes gewetensgevangenen in het indertijd dictatoriale Portugal te steunen, is anno 2011 uitgegroeid […]

Lees verder

Robert Anker – In het westen, de laatste trans

In In het westen, de laatste trans geselt Robert Anker de lezer en het is een groot leesgenot het te mogen ondergaan, of hij nu de politieke verhuftering aan de orde stelt, de rol van de liefde of de zin van het bestaan in het licht van de persoonlijke dood. De variatie in versvormen en taal draagt daaraan bij. Haast zakelijke prozagedichten staan naast sterk ritmische, gedragen retoriek, sommige disputen zijn als toneelscène opgebouwd, compleet met regieaanwijzingen en luid klinkt daar ook ineens in plat Haags de beschimpende stem van het volk.

Lees verder

Gedichten

Vincent van Meenen

Moeder Vader

1

in welk huis zal ik mijn verdwalen beginnen
is hier een dak dat mij kan dienen
als de gedraaide driehoek van uw schoot

dit huis is stuk en wild
door mij alleen bewogen
moeder vader dood bent u in mij verweven
en ken ik u niet langer
in leven bent u een kind dat ik ontmoet
en bij de polsen houd
om van uw gruwel niet te spreken

in dit huis kan ik u zoeken
zonder u te zien er hangen spiegels
stof spint rond en naar beneden

binnen ben ik dag en huis en nacht
zie verschrikt door het oog van de wereld
uw tamme kleuren blinken in mijn vacht

Lees verder