Dennis Gaens – Ik en mijn mensen

Ik en mijn mensen van Dennis Gaens biedt volgens Joris Lenstra te veel van hetzelfde. Het zijn observaties, al dan niet nostalgisch, van een blanke jongen uit de Nederlandse middenklasse die veel heeft nagedacht, maar schrijft met een bombast die tenenkrommend is. Twee geslaagde gedichten bevat de bundel, niet meer.

Lees verder

Geert van Istendael – Sociale zekerheid en andere gedichten

Geert van Istendaels Sociale zekerheid en andere gedichten roept bij Wil Fraikin gemengde gevoelens op. Het begin van de bundel, waar Van Istendael zich sterk toont in het kleine en het anekdotische, is overtuigend. De langere, programmatische gedichten zijn wijdlopig, op het prekerige af en soms geschreven in haast vooroorlogs sociaal-democratisch jargon.

Lees verder

Gerrit Komrij – Clubsandwich

Toen Gerrit Komrij in 2000 de eerste Dichter des Vaderlands werd, initieerde hij de Sandwichreeks. Twintig bundels verschenen er, waarvan tien van debutanten, negen van vergeten dichters uit het verleden en als sluitstuk één deeltje, Bombast en larie, met ‘de 25 afschuwelijkste gedichten uit de Nederlandse literatuur’. Onder de titel Clubsandwich heeft Van Gennep in twee banden alle delen nu nogmaals uitgebracht. Bouke Vlierhuis ploegde ze door, las ook het latere werk van de debutanten en zag zich bevestigd in zijn voorkeur voor Hoorne, Belleman, Solvanger, Thies en Inghels als vijf bijzondere dichters en voor Helène Gelèns als een waar fenomeen.

Lees verder

Gedichten bij foto's

Wil Fraikin boog zich over het foto- en gedichtenboek Anatomie van het slik, een project van Onno Kosters en Dick Groot. De grafisch vormgever van uitgeverij De Weideblik verdient volgens hem een lintje, maar over foto’s en gedichten is hij minder te spreken.

Lees verder

Eva Gerlach – Het gedicht gebeurt nu. 1979-2009

‘Een schitterend uitgegeven bundel’, zegt Maarten Hamelink over Eva Gerlachs Het gedicht gebeurt nu 1979-2009. Een bloemlezing met een bereik van drie decennia leent zich voor een analyse van de groei en ontwikkeling die de dichter doormaakt. Wat opvalt? Toon, stemgeluid en techniek lijken eigenlijk nergens drastisch te veranderen. Weinig verandert er ook aan de thematiek. Het persoonlijke, de binnenkamer is keer op keer wat Gerlach drijft.

Lees verder