Klassieker 203: Lut de Block – Dochter en ik

In 1997 verscheen ‘Entre deux mers’ van Lut de Block. Wat bewoog deze Vlaamse dichteres om haar bundel een Franse titel te geven? Wijnkenners komt de titel bekend voor: het is een streek in de Bordeaux waar uitstekende wijn vandaan komt. Maar in deze gedichten wordt weinig gedronken. Het openingsgedicht maakt duidelijk, dat de titel een woordspeling is, en ook opgevat kan worden als ‘entre deux mères’. De dichteres bevindt zich in het midden van haar leven, tussen haar moeder en haar dochter –die haar zelf tot moeder maakt– in. De laatste afdeling van de bundel, ‘Vruchtgebruik’, is geheel aan de dochter gewijd. Inge Boulonois bespreekt het eerste gedicht van deze afdeling.

Lees verder

Gedichten

Mijn papa was een boom Voor V. Ik was zijn kleine meisje op foto’s in de truck. We klommen samen tot de hoogste kruinen. Met zijn blote handen bouwde hij mijn droom-hut waar ik nu alleen zit met een scherpe bijl waarmee ik wild in het rond hak in de takken, door de schors, in de knobbels van de boom.  Papa is het hoekje om, uit de bocht gegaan. Ik draag zijn veel te grote, rode hemden nog. omdat het moet omdat het jou vertroebelt omdat het jou verontrust omdat het in de weg zit omdat het uitzondert omdat het […]

Lees verder

‘Poëzie proef je het best lepeltjesgewijs’

Geert Viaene (1963), Brugge, straatmuzikant, langeafstandsloper en dichter, behaalde de tweede prijs in de Turing Gedichtenwedstrijd 2015; werk werd eerder opgenomen in de bloemlezing van Het Gezeefde Gedicht en (onder pseudoniem Bianca Lapin) als de gedichtenbundel LalalaLaila.

Lees verder

Paul Roelofsen – Een roos in december

‘Een roos in december’ is de tweede bundel van Paul Roelofsen, die in 2010 debuteerde met ‘De dame en de vrouw’.
Het oordeel van de recensent, Eric van Loo: ‘Er wordt wel eens gezegd, dat als je in een bundel twee of drie gedichten aantreft die je echt raken, dit genoeg is om een bundel aan te schaffen. Die gedichten heb ik zeker aangetroffen.’

Lees verder

Ingmar Heytze – Voor de liefste onbekende

De verzamelbundel ‘Voor de liefste onbekende’ van Ingmar Heytze maakt nog eens duidelijk dat hij is zeer goed in staat is om aan zijn poëzie ritme en welluidendheid mee te geven en dicht bij de adem van de spreektaal te blijven. Zijn metaforiek en inhoud zijn helder, zijn lichtvoetigheid en directheid brengen je in de ban van zijn vakmanschap.

Lees verder