Archief

De Zweedse dichter Tomas Tranströmer meent dat we in ons dagelijks leven onderworpen zijn aan routine en anonimiteit. Het is aan dichters om door middel van hun poëzie ons van die anonimiteit te verlossen. Daartoe is de wereld van de droom een geschikte zienswijze. Erik Solvanger doet in zijn nieuwste bundel Het hoofd onder de arm een verrassende poging om met zijn ogenschijnlijke bizarre poëzie dat inzicht te verkrijgen.

Amarantha Groen Hazenogen Bovenaards dons heeft een dichtheid die niet sluit maar spiegelt in neergeslagen straten ooit begaanbaar met de ogen toe - het werd nooit warm van wang en was veel zachter. Nu wissel ik voortdurend van mijn zij: zwaar en werelds is wat waar is wat niet voorbij schuift als een wolk

'Weggaan en houden van, daar ben ik eigenlijk wel veel mee bezig’, aldus Amarantha Groen (1989). Ze reist graag naar verre landen en maakt daar haar eigen kleine thuis. Ze houdt van alles wat levend is: poëzie, jazz, soul, andere mensen en haar katten. Zeven jaar geleden schreef ze ‘per ongeluk’ het eerste gedicht waar ze nog steeds tevreden over is. Sindsdien publiceerde ze in: De Brakke Hond, Meander, Met Andere Zinnen, Krakatau en Daidallain. Ook op literaire festivals bleef ze niet onbekend. Zo stond ze onder andere op 'Onbederf'lijk Vers' en 'Dichters in de Prinsentuin'. Meander sprak met haar over de taal die doodt, het categoriseren van de filosofie en de verborgen geschiedeni

Ingmar Heytze publiceerde met De veertig van Heytze (ondertitel: 'Van Achterberg tot Wigman, de favoriete gedichten van Ingmar Heytze') een van de aardigste bloemlezingen die ik in lange tijd gelezen heb. Dat komt niet alleen door de keuze van de gedichten, maar vooral door de manier waarop Heytze ieder gedicht inleidt of van commentaar voorziet.

Zelden is de laatste jaren een debuut zo succesvol geweest als dat van Lieke Marsman, die als twintigjarige haar eind 2010 verschenen bundel Wat ik mijzelf graag voorhoud (3.000 verkochte exemplaren) bekroond zag worden met de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs, de Liegend Konijn Debuutprijs 2011 en de Buddingh'-prijs 2011. Drie jaar later, keurig op schema dus, is daar met De eerste letter dan Lieke Marsmans tweede bundel en niets wijst erop dat ze door al die hoge verwachtingen van haar stuk gebracht is. Van enige verkramptheid is geen sprake. Natuurlijk is zij nog altijd heel jong, maar de inmiddels tot de redactie van Tirade toegetreden dichteres schrijft met een opmerkelijk zelf

In Wij totale vlam van Peter Verhelst is de poëzie een poging om zichtbaar te maken wat alleen woordeloos uit te drukken is, door te zijn. Maar is de ander daar ook? De titel geeft de bevestiging. De bundel is een ode aan het leven, aan de liefde, en aan alles wat daarmee in tegenspraak lijkt.

Al laat Max Temmerman in Bijna een Amerika een continent aan poëzie liggen, er is in deze bundel ook veel goeds. Zo kun je niet treffender uitdrukken wat iemand die gestorven is voor je betekend heeft, dan Temmerman in het gedicht 'Blauwdrukken' doet.

Merlijn Huntjens (Heerlen, 1991) heeft een steeds veranderende visie op poëzie. Zijn leven, en dus zijn poëzie, is een experiment omdat zijn ongerichte nieuwsgierigheid niet te stillen is. Experimenteren binnen poëzie is naar zijn idee zoeken, maar niet weten waarnaar.

Merlijn Huntjens bloed ik zag ze klepjes uitzagen, vlees tillen, bergschoenen aan en stampen over de binnenarmhuid. ze zaagden overal klepjes uit, een lijf als flat met ramen als deuren. ik liet het gebeuren; een mars naar beneden. de stoeptegels bewoond door kleine stukjes mij, allemaal een deel ik, elk even compleet hoewel kleiner wel. na een kwartier werden ze het bloed waaruit ze ontstonden. mijn wonden heelden en de gaten gingen verloren. we ontstaan niet allemaal voldoende. sommige zijn net niet genoeg geboren.

Levity Peters is beeldend kunstenaar en grafoloog. Onlangs publiceerde hij het epische gedicht 'Noord'. Sander de Vaan spr@k met hem over gevoelens, overgave, de mens als loser en – last but not least – over seks.

Toon Tellegen mag dan grote bekendheid genieten vanwege zijn kinderboeken, in het bijzonder zijn verhalen over de eekhoorn en de mier, hij debuteerde als taalkunstenaar in 1980 met een dichtbundel. Intrigerende gedichten, met een geheel eigen sfeer. Eric van Loo buigt zich over het tien jaar oude ‘Men moet’.

In Eigen Terrein neemt Bert Bevers de aandachtige lezer mee doorheen zijn poëtisch universum. Tijd en ruimte worden overgoten met een erudiete kennis van kunst en cultuur.

Nadat ik de dichtbundel had dichtgeslagen, peinzend over de tot mij genomen poëzie, besefte ik ineens hoe goed de omslag en de illustraties van Annet Muller bij de gedichten pasten: Het zal de leeftijd zijn van Arjan Keene is huiselijke poëzie bij uitstek! Op de omslag zie je een man, shawl om, boek in de hand, die evenals de poes/kater achter hem verstoord opkijkt van de bank of het bed waarop hij ligt.

Amber Herber Handleiding voor het worden van een landschap De jazz glijdt weg in de gele, lome straten van Chicago en tijd is niet langer tijd, maar water. Als watervallen vallen mijn herinneringen in de zee. Regenboogforellen springen naar mijn hoofd en inktvissen spuiten mijn herinneringen zwart. Mijn graf in een diepblauwe oceaan. Zachte pompoen groeit in groen en later in oranje, lavendel groeit mijn voeten in. Tot mijn lippen paars zijn en de haartjes op mijn arm madeliefjes. Op mijn arm rust een roodborstje en de hoed op mijn hoofd staat scheef. Mijn voeten onder water. Zon brandt gaten in de grond en mijn stro is droog. Ik voel me als Durango dust, kleurloos alsof

Amber Herber (1993) is geboren in Utrecht en schrijft al sinds haar basisschooltijd gedichten. Haar passie voor schrijven heeft geleid tot haar keuze voor de studie literatuurwetenschap aan de Universiteit van Utrecht. Over haar schrijven zegt zij: “Diep in mijn ziel, ben ik een nomade. In mijn gedichten ben ik een ontdekkingsreiziger van mijn dromen.” Dit is ook terug te lezen in haar eerste gedichtenbundel 'Verre landen en vreemde wezens' die eind augustus 2012 verscheen bij uitgeverij Boekscout. In 2012 is zij begonnen met het optreden op PoetrySlams en momenteel schrijft zij verder aan haar tweede bundel en aan een roman. Ze uit haar creativiteit in verschillende kunstvormen: van tek

Van Domweg gelukkig, in de Dapperstraat, de bekende bloemlezing van C.J. Aarts en M.C. van Etten, is de grens van 200.000 verkochte exemplaren inmiddels ruim overschreden; nog een paar jaar en de teller staat op 250.000. Wat een arsenaal aan potentiële poëziekopers!

Peter Knipmeijers Opgelapt schilderwerk verscheen nog in 2013, maar mag nu al verklaard worden tot de leukste bundel van 2014. Ollekebollekes letterlijk enten op schilderijen van grote meesters, je moet maar op het idee komen. Kostelijk werk.

In de rubriek Mals groen besteedde Annette van de Bosch een aantal jaren geleden aandacht aan 'verse' dichters. Wat is er van die dichters terechtgekomen? Deze keer Peter Wullen. Hij werkt o.a. mee aan videogedichten die filmmakers van zijn gedichten maken. Een heel andere wereld dan waar we gewoonlijk in Meander aandacht aan besteden.

Mijn vader, na het openslaan van Steden schuilen niet wanneer het regent: 'Wie heeft er nou in zitten kleuren?' Ik: 'Dat hoort. De gemarkeerde zinnen staan te lezen op vuilniswagens in Rotterdam.' Fraai. Zo noem je geloof ik bloemlezingen als 'Steden schuilen niet wanneer het regent // 25 jaar Het gedicht is een bericht'. Fraai zou echter een eufemisme zijn.

Mark Meekers voegt niet veel toe aan de kennis over haiku met zijn Hink-stap-sprong, essays over haiku. Hij heeft het werkje bedoeld als stof voor discussie. Hierbij komt hij niet verder dan het weergeven van een handvol meninkjes over het genre.

De manier waarop in Liederen van een kapseizend paard de verzen zijn vormgegeven, laat een zoeken naar houvast zien. De verzen van Els Moors hangen los in de werkelijkheid: zonder hoofdletters, leestekens, afgezien van een enkel vraagteken, leest deze bundel als aaneengesloten ‘liederen’ van woorden en beelden, voornamelijk titelloze gedichten die het innerlijke gedachteleven van de vrouwelijke ik verkennen. We begeven ons in haar dagelijks leven waarin vriend, werk, dieren en het grotestadsleven het decor vormen. Els Moors is er een meester in om de warrelingen aan gevoelens, gedachtes, overwegingen en scherpe observaties onder het bedwang van haar fenomenale taalvermogen te hou