Archief

Bal zoekt man van Sander de Vaan heeft weliswaar uitsluitend voetbal als onderwerp, maar is desondanks een volstrekt serieuze bundel. Wel lichtvoetig, maar zeker niet alleen maar makkelijk scorend met light verse en vaak is er een ondertoon van weemoed om wat voorbij is.

In 1991 publiceerde J.A. Deelder onder de titel Euforismen een bundeltje aforismen. Filosofisch klinkende uitspraken, verdeeld over hooguit drie regels, zoals: ‘De werkelijkheid / is een schaap / met vier poten’. Aforismen met een knipoog waar je blij van wordt. Nu, ruim twintig jaar later, heeft Deelder deze filosofische minigedichtjes als grondstof gebruikt voor de cyclus ‘Het graf van Descartes’ waarmee zijn nieuwe, gelijknamige dichtbundel opent.

Wanneer je, als Stefaan van den Bremt, al zoveel jaren poëzie schrijft, is waarschijnlijk het grootste gevaar dat je op de automatische piloot gaat. Je ziet dat bij vrijwel elke oudere dichter gebeuren. Wanneer je teert op de status die je vroeger had, en wanneer je geen uitgever hebt die je even wakker schudt, dan verschijnt er een bundel als Blauw slik.

Samen met de fotograaf Etiennne Van den Bulck heeft Patricia De Landtsheer een foto/dichtbundel gemaakt over de shoa: Doorheen de duisternis het licht. De foto's zijn gemaakt in een aantal concentratiekampen. Zij zijn bewust leeg gehouden; geen spoor van menselijke aanwezigheid. Maar de tekst gaat over die afwezige mensen van wie tallozen daar hun leven hebben gelaten. Patricia De Landtsheer heeft niet gekozen voor de stilte waar de foto's van spreken. De stilte van je eigen sprakeloosheid waarin het bewustzijn van deze tragedie je dompelt. Zij probeert vooral iets zichtbaar te maken van de persoonlijke verschrikking van verschillende slachtoffers.

In Alles is onveilig van theoloog Maarten van Aes staan de verzen wel heel ver af van het De Heer is mijn herder. Mij ontbreekt niets. Had hij maar één zin geschreven die de kracht van die woorden evenaarde, verzucht Levity Peters, die de bespreking een persoonlijke invalshoek geeft.

Natuurlijk is elke creatieve uiting een brug naar de ander. Natuurlijk probeer je de ander te verleiden om jou 'te zien' en natuurlijk probeer je de ander een beetje te betoveren. Maar wat een genot is het wanneer iemand dat doet zonder te grote pretenties en met open vizier! Zo'n dichteres in Fieke Gosselaar, die meer heeft te vertellen dan haar debuut Nova Zembla laat lezen.

Levity Peters (Slikkerveer 1951, kunstacademie, fotograaf) begon in februari 2012 zonder enige 'publieke' literaire voorgeschiedenis als recensent bij Meander. Met zestig recensies in nauwelijks twee jaar tijd is hij als zodanig bijzonder productief. Nu debuteert hij bij Uitgeefhuis De Manke God zelf als dichter met Noord, persoonlijke, narratieve poëzie die we veel te weinig tegenkomen in Nederland.

Als journalist voor de Italiaanse krant La Stampa en samensteller van diverse Italiaanse poëzieanthologieën levert Maurizio Cucchi (Milaan, 1945) een belangrijke bijdrage aan de literatuurkritiek van zijn land. Van 1989 tot 1991 was hij hoofdredacteur van het tijdschrift Poesia, maar ook schreef hij voor andere belangrijke tijdschriften zoals La voce en Nuovi Argomenti, die beide ook een online versie kennen. Cucchi publiceerde negen dichtbundels waaronder zijn debuut Il Disperso (1976) waarmee hij de literaire wereld verraste met een opmerkelijke en unieke poëtische stijl.

Bij Hendrik Marsman denkt menigeen aan brede rivieren , die 'traag door oneindig laagland gaan'. Wilma van den Akker breekt een lans voor een ander gedicht: "Als er één gedicht het verdient om voor altijd herinnerd te worden, is het 'De bruid' van Marsman."

Hans Tentije opent Gissingen, gebeurtenissen met een vooraf geplaatste, cursief gezette tekst van 24 regels waarin hij niets anders doet dan een groot aantal zaken en gebeurtenissen opnoemen die zo van elkaar verschillen, dat ze een willekeurige greep lijken te zijn uit alles wat het leven in de meest uitgebreide zin te bieden heeft. De opsomming eindigt met 'de vragen, de vragen -'. Je kunt dit simpel zien als een nieuw, laatste item van de lijst, maar het kan ook terugslaan op al het eerder genoemde en dan suggereert het dat alles wat in het leven te zien en te ervaren is, kan worden opgevat als een vraag, een 'levensvraag'. Maar alles wat vraag is, geeft zicht op een antwoord, draa

Menno Wieringa Hoosbui in Daedham Vale Suffolk geboren en schildert vooral buiten de rivier de Stour net als Monet zijn Giverny graast hij zijn geboortegrond af tot zover niets aan de hand ik ben een wolkenman schilder met wetenschappelijke precisie rode mangaanoxide protiodide van kwikzilver sesquioxide van chroom de schilderskist als laboratorium maar de hemel verandert te snel dan in 1824 aan zee hoosbuien aan de kust bij Brighton grote halen vliegen over het papier zwart wit en grijs op bruine ondergrond een furieuze vaart van vegen op A4 formaat het gordijn van regenstormen herkenbaar al abstractie dat aanstonds het land bereiken zal

Menno Wieringa (1965) bracht drie dichtbundels uit in eigen beheer. In 2008 verscheen Mondvoorraad, gevolgd door Valentie (2009) en Notities van een vuurmeester (2011). Hij publiceerde gedichten in Krakatau en in verzamelbundels van uitgeverij Kontrast en Poëziepuntgl. Zijn gedichten voordragen doet hij graag en regelmatig. Poëzie is voor hem het kijken met andere ogen naar de werkelijkheid. ‘Ik denk dan aan een gedicht waarin een perron vol mensen staat te kijken in de richting waar de trein vandaan komt. De dichter kijkt naar een veer tussen de rails’, zo schreef hij bij zijn inzending naar Meander.

Rommert Boonstra (1942) verloor in 2012 zijn vrouw, De mooie rooie, met wie hij 34 jaar samen was geweest. Boonstra, een van de grondleggers van de geënsceneerde fotografie, maakte een ‘tombeau’ voor haar. Een dicht- en fotobundel. De foto’s zijn geen illustraties van de gedichten, de gedichten zijn niet op de foto’s geënt. Toch blijf je als lezer switchen tussen tekst en foto, lijken ze intens met elkaar verweven en elkaar te versterken: sommige zaken zijn niet uit te beelden, andere niet te beschrijven.

Heimwee en de Ruïne bevat een ruime keuze uit de gepubliceerde en ongepubliceerde gedichten die Frank Martinus Arion in de periode 1957-2007 schreef. De auteur van Dubbelspel heeft ook als dichter zijn lot met Curaçao verbonden.

In 2003 debuteerde Thei Ramaekers (1944) met zijn dichtbundel 'Een dag beginnen'. Na een loopbaan in het onderwijs en een uitstapje naar de beeldende kunst vindt hij in de poëzie 'een wezenlijk deel van zijn bestaan'.

Thei Ramaekers haan gisteren wist hij nog maar weinig, vandaag nog minder morgen waarschijnlijk niets meer alles ontglipt hem alles verzinkt in een dikke mist ooit uit school zei hij trots tegen zijn moeder: mam nu weet ik alles, fijn jongen, zei ze onthoud het goed bewaar het stevig in je hoofd later als je groot bent moet je heel veel weten nu snapt hij opeens niet meer hoe de wereld werkt hoe je pudding maakt een brief schrijft een haan slacht hoe je aan je kind uitlegt waar een diender voor dient een postbode een melkstoeltje een worstmolen een gedicht een misdienaar

Samenstellers Ben IJpma en Ben van Melick maakten met Ik ben een gemankeerde saxofonist – Lucebert & Jazz een schitterend overzicht van de wijzen waarop jazz van invloed geweest is op het werk van Lucebert. De gedichten staan daarbij centraal, maar het boek bevat ook een dertigtal pagina's met beeldend werk en foto's en documenten.

Nergens groeit een boom die haar aarde niet kent van de Surinaamse Karin Lachmising overstijgt zelden het niveau van persoonlijke mijmeringen. De dichteres verbindt mens en natuur zelden op originele en meeslepende wijze.

De nieuwe poëzie-uitgeverij Leeuwerik, die zich wil specialiseren op het gebied van teksten op het grensvlak tussen poëzie en lied, brengt als eerste (fraai verzorgde) uitgave Hou me er niet aan, teksten van singer-songwriter Rufus Kain.

Het debuut van Marjet Cliteur, Bewaakt ogenblik vertoont een opmerkelijke parallel met de poëzie van Vasalis: eenzelfde aanpak, een identiek spectrum aan emoties, zij het, dat de binding met het publiek bij Cliteur meer uitgesproken is.

Uit de lucht gegrepen bewijst dat Alain Delmotte (Kortrijk 1951) als dichter een unieke stem heeft. Goed dat de Contrabas hem uitgaf. Waarom kenden wij deze dichter in Nederland niet?