Recensies

Taco van Peijpe heeft met plezier de bundel ‘Lieve Johannes / Brieven aan Vermeer’ van Guido de Bruyn gelezen: ‘De mooie ambachtelijk geconstrueerde gedichten zijn toegankelijk en licht van toon en verbinden speelse fantasierijke verhalen aan de voorstellingen op de schilderijen. De lezer wordt hierdoor uitgenodigd nog beter te kijken naar de afbeeldingen naast de gedichten.’

Jaap Bos bespreekt ‘Aangevlogen uit het schaduwloze’, van Gerrit Massier en zijn oordeel is gemengd: ‘Sommige gedichten spreken aan, nemen de lezer mee, geven momentjes van herkenning – maar in andere gedichten blijft de dichter te dicht bij zichzelf en houdt hij de lezer te veel op afstand om te overtuigen.’

In de debuutbundel ‘Kom terug, reiziger’ van Arnout ter Haar, doorlopen we een rouwproces in beeld en woord. Tom Veys zegt erover: ‘Graag neem ik de illustraties als uitgangspunt, omdat beeld en woord goed samengaan in deze bundel. De dichter hanteert een toegankelijke, eenvoudige taal, de vaak abstracte schilderijen spreken de kijker aan en roepen een aparte en sterke sfeer op.’

De derde bundel van Tania Verhelst, ‘In de naam van de vader, de moeder en een rondtollende steen’, toont opnieuw haar vakmanschap als dichter. Yvan De Maesschalck concludeert: ‘ze trakteert de lezer aanhoudend op lichtvoetige, subtiele, ambigue verzen die grote vragen oproepen. Altijd rakelings, vanuit een klein, kwetsbaar of ingetogen perspectief.’

Klaske Havik heeft met haar debuut ‘Benader’ volgens Peter Vermaat de plank misgeslagen. Het is allemaal te pretentieus: ‘’Wat zou er ontbreken wanneer je als kennelijke expert op het gebied van architectuur je indrukken, wederwaardigheden, dagboekfragment en desnoods je emoties weergeeft in een boekje, wellicht geïllustreerd met eigen foto’s, zonder dat je zo verschrikkelijk je best doet om voor ‘dichter’ door te gaan?’’

‘In mijn mand’ van Lieke Marsman uit 2022 is een grondige zelfreflectie over de eindigheid van het bestaan. Een nauwkeurig gecomponeerde hartenkreet dooraderd met mooie en verrassende poëtische observaties, aldus Kamiel Choi.

De bundel uit 2018 van Lieke Marsman, ‘De volgende scan duurt maar vijf minuten’, schreef de dichter naar aanleiding van haar kankerdiagnose. Eric van Loo gaf destijds aan in zijn recensie dat het thema was.:’ Hoe een ziek lichaam zich verhoudt tot een zieke wereld’.

Om stil te staan bij het trieste overlijden van de getalenteerde dichter Lieke Marsman, plaatsen we deze week drie eerder verschenen recensies van haar bundels. Vandaag starten we met de bespreking van haar debuut uit 2010. ‘Wat ik mijzelf graag voorhoud’ werd destijds besproken door Bouke Vlierhuis en het won de . C. Buddingh'-prijs

Marc Bruynseraede bespreekt ‘Het geruis van wind en betekenis’ : ‘’Bij Erick Kila heerst stilte, schaarste van raak gekozen woorden. Hij zegt het met het motto, bij de aanvang van zijn bundel: ‘waarom het stil is na / weinig woorden / weinig is altijd genoeg’’. Hier is een dichter aan het woord die met schaarste en gebrek aan, als modus vivendi, is opgegroeid.’’