Archief

Luuk Imhann (1986) is schrijver, dichter, filmjournalist, theatermaker, columnist en redacteur. Daarnaast is hij tweedejaars student proza en toneel aan de schrijversvakschool. 27 oktober sluit de theatertournee van zijn muziekpoëzievoorstelling De onverschilligheid van rozen in Galerie Princilon in Amsterdam. In al zijn bedrijvigheid lijkt hij succes te hebben en hij streeft er dan ook naar om in de voetsporen te treden van een duizendpoot als Jean Cocteau. Tussen de bedrijven door heeft hij tijd gevonden om te werken aan zijn tweede dichtbundel: Dans. Meander ging met Luuk aan tafel om te spreken over zijn nieuwe werk. Een gesprek over Chinese filosofieën, de chaostheorie e

Onlangs verscheen bij Uitgeverij Liverse de tweetalige bundel Vallend Bloemblad, met de verzamelde korte gedichten van Oscar Wilde. Sander de Vaan spr@k met vertaler en samensteller Cornelis W. Schoneveld.

Oscar Wilde Lodewijk Napoleon Arend van Austerlitz! Waar was uw kracht Toen omkwam, ver weg op ’t barbaarse strand Door ongelijke strijd en duistere hand, Uw laatste telg uit ’t Keizerlijk geslacht! Arm joch! Jij zal niet pronken in het rood, Noch rijden in Parijs in statie zij aan zij Met ’t teruggekeerd legioen, maar ongenood Zal moeder Frankrijk, republieks en vrij, Jouw dode kroonloos hoofd versieren met De betere krans van een soldatenkroon; Zo wordt je ziel geëerd en aangezet Te melden aan jouw Voorzaat op de troon Dat Frankrijk, op de Vrijheid zeer belust, Haar zoeter dan Zijn honingbijen vond, En dat een golf van Volksma

Dichteres, schrijfster, vertaalster en redactrice Claire Nicolas White heeft vele romans, gedichten, bekende vertalingen en prijzen op haar naam staan. White is van oorsprong Nederlandse. Ze groeide op in de oorlogstijd en omdat haar vader ervan overtuigd was dat het land bezet zou worden door de Duitsers, vertrok hij met zijn gezin naar het buitenland. Zo belandde Claire via Parijs uiteindelijk in Amerika, in 1940. Zij was toen 15 jaar oud. Inmiddels is zij 88 jaar en ze schrijft, blogt en publiceert nog volop. Dit jaar kwamen twee novelles van haar uit, vorig jaar werd haar dichtbundel 'At the mouth of the River' uitgegeven. Tijd om de Meanderlezers kennis te laten maken met het werk v

Wanneer we de poëzie van Anouk Smies lezen, dan valt op dat ze niet op een brede groep lezers is gericht. Het is geen eenvoudige, eenduidige poëzie. Het lijkt haar in Citaten van een roofdier vooral om dynamiek te gaan, om de energie die zij met woorden kan oproepen.

In ‘Liever niet’, antwoordt de liefde van Al Galidi gaat het metaforisch bombardement op een zeker moment zijn beeldende kracht en uitwerking missen. Na zesenveertig liefdesgedichten met al hun lief en leed, genot en pijn, zelfbeklag en zelfverheerlijking is het allemaal een beetje te veel van het goede, en vooral maar meer van hetzelfde. Niettemin: Al Galidi schreef een bundel waarin hij de verliefdheid op een on-Nederlandse wijze in helder taalgebruik fris oppoetste.

Wat Hotel Eden van Huub Beurskens mist, is urgentie. De dichter is zich op zijn manier bewust van de vergankelijkheid, geniet van het leven en wil al de zaken waarvan hij houdt voor ons vastleggen, en voor het nageslacht. De meeste gedichten lezen licht en plezierig. Het is hoofdzakelijk 'feel good'-poëzie.

Van de hand van Cornelis W. Schoneveld, oud-docent Engelse letterkunde aan de Leidse universiteit verscheen in een tweetalige uitgave een vertaling van de korte gedichten van Oscar Wilde. In Vallend bloemblad staat weinig dat de kracht heeft van 'The Ballad of Reading Gaol' of van De profundis, de beroemde vanuit de Readinggevangenis geschreven brief aan Bosie.

Poëzie conserveert. Poëzie leidt altijd tot herinnering. Antoine de Kom herinnert ons in Ritmisch zonder string aan ons verlangen naar vrede, naar harmonie. Doorlopend is hij in zijn gedichten bezig grenzen op te heffen om die staat van eenheid te tonen waar elk mens naar verlangt. En waar alleen liefde ons kan brengen.

De Dordte dichter Jan Eijkelboom (1926-2008) heeft met zijn dichterschap geluk gehad. In de eerste plaats publiceerde hij zijn eerste bundel pas op een leeftijd waarop veel jong debuterenden alweer vergeten zijn en tot op hoge leeftijd bleef hij goede bundels schrijven. Vorig jaar verschenen zijn Verzamelde gedichten en nu analyseert Rémon van Gemeren Eijkelbooms poëzie in Een bezetenheid zo bijna kalm.

VerzamelStip II is het tweede deel van de uitgave van het complete oeuvre van Kees Stip, ook bekend onder het pseudoniem Trijntje Fop. Boordevol lichte verzen, voor wie ervan houdt.

Myra-Lot Perrenet Salon l’ étranger Dertien haltes naar Gare du Nord, De metro warm en muf, als een oude schuur in de zomer, Een meisje in het gangpad, Steentjes in mijn schoen, Zand van een verlaten strand, Stilstaan in een tunnel, Omroep door de luidsprekers, “Pom, pom, pom crisis de person” Dan weer beweging, Mensen stappen in, Mensen stappen uit, Ik heb de hik, nogal hard, Gare du Nord, In de hoofdhal militairen, blauwe pet met zilveren ster, in de hand een groot geweer, Boven een café een bord: “Salon de grand voyageur” “Salon de vreemdeling” Is meer iets voor mij.

Myra-Lot Perrenet (1987) vindt humor belangrijk in gedichten en heeft een voorkeur voor onverwachte wendingen qua inhoud of stijl. Haar dichterscarrière startte ze als prijswinnares. Behalve met poëzie houdt zij zich ook bezig met toneel.

"In feite doe ik niet anders dan schrijven, al is het maar in mijn hoofd. Ook als er geen pen aan te pas komt, blijf ik mijn invallen corrigeren. Want ook denken is schaven en schrappen. Dolgelukkig ben ik dan ook als er eens iets op papier komt wat mag blijven staan, een overwinning van het schrijven op dat eeuwige geschrap," zegt Paul Meeuws (1947). Door het geven van cursussen over het lezen van gedichten houdt hij zich ook met de resultaten van andermans geschrap bezig. Hij publiceerde in 2010 in Tirade en in 2011 in de Poëziekrant. In de jaren tachtig en negentig publiceerde hij enkele verhalenbundels, maar tegenwoordig bevalt de beknoptheid van het gedicht hem het best.

Na twee eerdere bundels bij uitgeverij kleine Uil heeft Rense Sinkgraven nu onderdak gevonden bij het Dordtse Liverse, dat bezig is met het opbouwen van een interessant eigen poëziefonds. De vraag is of Sinkgraven daaraan met Liefde is voor feestdagen in positieve zin bijdraagt. De bundel opent in ieder geval sterk.

‘Aan een Griekse vaas’ is een zogenaamd beeldgedicht, een gedicht dat is geïnspireerd door beeldende kunst. Als archeoloog en kunsthistoricus wist F.L. Bastet (1926 – 2008) wel waar hij het over had. Joop Leibbrand leest het gedicht als een bespiegeling over het verstrijken van de tijd, waarbij ook ‘Ode on a Grecian Urn’ van John Keats meeklinkt.

Land der horizonten is de festivalbloemlezing van Dichters in de Prinsentuin 2013. De bundel biedt een mooi evenwicht tussen gevestigde namen en nieuw, nog onbekend talent.

Reine De Pelseneer en Frank Pollet gingen voor Boezeming op zoek naar poëzie waarin borsten een hoofd- of bijrol speelden. Geen scabreuze bloemlezing, maar een evenwichtige bundel over een zinnenprikkelend thema.