Archief

Maarten van der Graaffs debuutbundel Vluchtautogedichten is een taalexperimentele tekst die een versmelting is van modernisme en postmodernisme. Inmiddels is dat archaïsche poëzie en is het vernieuwende ver te zoeken.

Moniek Spaans Roi du Corduroy Lord of Manchester Roi du Corderoy Heer van Fluweel tot Karbonade okergeel en mossig groen een beige bruin, zijn werkkostuum het stroeve piepen van zijn pijpen bij elke stap die hij verzet zijn pantalon wijdlopend ruim genoeg voor klok en spel mij daartoe uit zijn lijf gerukt en naar zijn beeld geschapen

"Van origine ben ik beeldend kunstenaar. Taal heeft echter altijd een grote rol in mijn beeldende werk gespeeld. Objecten die ik maakte droegen verhalende titels zoals 'Toevluchtstoren van Lapje en Soucha Twinings'. Uiteindelijk ontstond uit deze kruisbestuiving van woord en beeld 'Het in vergetelheid geraakte koninkrijk' van Pablo Swentibold, een kleurrijk uitgegeven boek waarin mijn prozaschetsen samengebracht werden met mijn beelden, collages met tekeningen en foto’s. (Uitgeverij Em. Querido bv. 2002) In 2008 verscheen 'Hazenpad op de kunst van het verdwijnen', met gefiguurzaagde illustraties, ook bij Em. Querido bv.

Liefde en aarde, de tweede bundel van Tom Van de Voorde, bevat veel wat een snel begrip te boven gaat. Maar in sommige gedichten valt te genieten van klank en ritme, van muziek. Hardop lezend ontsluiert zich dan iets dat niet in woorden is te vangen.

Charlotte van den Broeck Kleine vulkaan (Eyafjällajoküll) We gooiden een anker. We zeiden hier stopt alle Rede. Als we ooit weer wilden denken, konden we naar dat anker terugkeren. We zeiden nu is een vingerknip, nu is alweer voorbij, dus als we nu vergeten dat wij hier voorbijgaan, zijn wij een eeuwigheid, zijn wij de lakens over het hoofd, heer en meester van de tijd, als we maar niet ademen, dan gaan we niet voorbij, dan hoeven we niet te denken aan, waarom zouden we ooit nog denken aan: frambozen en rode wijn , een clandestiene vrijpartij, een hand die niet weet waar, een hand die per ongeluk geheugen krijgt, een vingerknip, een tijdverdrijf, het klakken van een t

Charlotte Van den Broeck (1991) uit Borgerhout (België) timmert hard aan de weg. Begin dit jaar stond ze in de top honderd van de Turing nationale gedichtenwedstrijd en won ze een plek in de finale van DichtSlamRap. Sindsdien stromen de optredens binnen en stond ze op Manu Mundo, Mama's Open Mic en op BLOK-BLOC festival. Niet alleen de vloeiende stijl van haar gedichten valt op, maar ook haar indringende en integere manier van voordragen. Voor Charlotte is schrijven vanzelfsprekend, ze kan zich niet inbeelden dat ze het niet zou doen. Meer gedichten van haar zijn te lezen op haar weblog: Splintervingers.http://splintervingers

Kees Engelhart heeft een met anderen onverwisselbare stem. Met Woedende dansen kunnen niet zingen heeft hij een intrigerende bundel geschreven, die, wanneer je door hebt op hoeveel manieren je hem kunt lezen, niet alleen onopvallend een complete levensfilosofie levert, maar ook het bij tijden hilarische beeld van een man die zijn levensangst aangrijpt om tot levenskunst te komen.

Tot 1 januari 2013 was Sylvia Hubers vier jaar stadsdichter van Haarlem. Zij sloot de periode af met Niet over het Spaarne! De bundel telt 78 gedichten en dat is nog maar een keuze uit alles wat zij in haar functie schreef. Haar productiviteit hangt ongetwijfeld samen met haar manier van schrijven: vlot, makkelijk, bijna zorgeloos.

In Het boek nul schrijft Philippe Cailliau over het wanbeheer van Heer Angst en over pijn als vloeibaarste der angsten. Knappe gedichten van een overlever.

Dirk Kroons achttiende dichtbundel, Dagelijks despoot, de jaren van een babyboomer, sluit direct aan bij zijn voorganger Bijna oud, gedichten van een babyboomer (2011). Veel gedichten cirkelen rond het thema dat het motto van de bundel al aanduidt: Vieillir, c'est mourir un peu.

De Afrikaanse dichtbundel Amper elders van Louis Esterhuizen draagt als ondertitel "'n Reisjoernaal". Hij bezocht Engeland, Vlaanderen, Nederland en Tsjechië. Esterhuizen lijkt er slechts het hem bekende te zoeken, maar alleen als hij zijn verbeelding aan het werk moet zetten, ontstaat er iets dat meer is dan een kale beschrijving van het waargenomene.

Er wordt wel eens gezegd, dat er maar weinig dichters zijn die autorijden. Vormt Mischa Andriessen een uitzondering? ‘D en ik rijden graag auto’, luidt de openingsregel van het gedicht dat Maarten Buser deze aflevering bespreekt. Met uitstapjes naar Bruce Springsteen en ‘I know a man’ van de Amerikaanse dichter Robert Creeley.

Maria Barnas heeft in haar nieuwe bundel Jaja de oerknal het raadsel van haar eigen scheppingsproces en ontstaansgrond in beeld gebracht. Zij zet allerlei dagelijkse ontmoetingen en gebeurtenissen om in poëzie die je blijft lezen, onderzoeken en beoordelen op zijn verdiensten.

Het is moeilijk om te duiden wat je precies raakt in poëzie. Ik was lichtelijk ontdaan na lezing van Kruisgang. Voor mij een garantie van 'de echtheid' van deze gedichten. Ze verwonderen ook. Je raakt er niet snel op uitgelezen. Los van de poëticale kwaliteit van deze bundel die ik een hoge acht, is het juist het illusieloze wat mij aantrekt. Aldus Levity Peters over de tweede bundel van Frieda Snel.

Wat is het een verademing om deze goed geschreven verzen te lezen. Ze zijn klassiek in de zin dat zij over wezenlijke zaken gaan, maar staan in de tijd. Hier is een dichter die zijn vak verstaat, zijn zinnen ogenschijnlijk moeiteloos schreef, maar niet glad sleep. Nergens staat een woord teveel, in deze bundel geen gedicht zonder wezenlijke inhoud. Vorm en inhoud zijn altijd in balans. Levity Peters over Het huis leeft in mij van Peter Swanborn

Papieren veulens van Hanneke van Eijken is een prima debuut. Sommige gedichten zijn teer en lief, uit andere spreekt melancholie. Maar er staan ook volwassen paarden tussen, die een stevige trap kunnen uitdelen.

Winterreis van Bas Geerts verdient het om zorgvuldig gelezen te worden. De syntaxis van de gedichten is bewust ongrijpbaar en verwarrend. Het is kinetische poëzie op papier. Alweer een verrassende bundel in de reeks 'Halverwege Chapbooks'.

Dietsche Warande & Belfort, kortweg DW B, is bezig aan jaargang 158, en daarvan verscheen onlangs het tweede nummer. Het is overvol.

David Bogaers asielzoeker het bleek precies zoals verwacht je landde op Schiphol en zag een land waarin geweld alleen gedrang op trappen was ze hielpen je ze boden je een kamer aan waarin veel luxe was een stoel een brits alleen de sleutel kreeg je niet je kon opnieuw bestaan

David Bogaers (1994) is een jonge duizendpoot. Naast het schrijven van gedichten en verhalen bekokstooft hij een muzikale revolutie met Parmenides (een tweemansband in opstartfase), is hij een tijd lang actief geweest in de politieke jongerenorganisatie van Groen Links, studeert hij filosofie en volgend jaar ook aardwetenschappen aan de UU. Ondanks, of misschien wel dankzij zijn jonge leeftijd, kenmerken zijn gedichten zich door een grote helderheid en sterke observaties.

Onlangs verscheen bij het PoëzieCentrum Voor de prijs van mijn mond, een fraaie bloemlezing met werk van twaalf contemporaine Roemeense dichters. Sander de Vaan spr@k met vertaler/samensteller Jan Mysjkin over een bundel die alle aandacht verdient.