Archief
Taco van Peijpe
“Poëzie is voor mij een taalspel en een binnenweg naar het gevoel.” Taco van Peijpe legt de route voor ons neer.
Bert Kooijman – Binnen bereik
Romain John van de Maele volgt al meer dan veertig jaar het werk van Bert Kooijman. Hij beschouwt diens jongste bundel ‘Binnen bereik’ als een daad van rechtvaardigheid: de dichter heeft vroeger vaak zijn moeder herdacht, nu zijn voor het eerst ook gedichten aan zijn vader gewijd. De bundel als geheel doet hem qua sfeer aan de herinnerings- en afscheidsgedichten van Louis Paul Boon denken. ‘Het is een sobere bundel, vol gedichten die als het ware gesneden zijn in jade om de emotie te vrijwaren.’
Open de Koepel
Poëzie om de wereld te veranderen. Met een bijdrage aan het kunstproject Architectual Healing heeft de Haarlemse Dichtlijn geholpen de naargeestige sfeer uit het monumentale gevangenisgebouw, de Koepel, te verdrijven. Een voorpublicatie van drie gedichten uit de bundel, geschreven door de organiserende dichters van dit project. Uitgave in de PoezieWeek, januari 2019, die als thema Vrijheid draagt.
J. Slauerhoff - Verzamelde gedichten
Er is een geheel nieuwe uitgave van de Verzamelde gedichten van Slauerhoff (1898 – 1936) verschenen, bezorgd door Hein Aalders en Menno Voskuil. De inhoud, volgorde en structuur van de bundels zijn gereconstrueerd, de verspreid verschenen gedichten zijn chronologisch opgenomen en de nagelaten dichten rond thema’s omdat de chronologie niet meer was te achterhalen. Voor liefhebbers is dit een onmisbare uitgave.
Een recensie door Hans Puper.
‘schrijven met goesting’
"Ik denk dat er sprake is van een zekere mate van schizofrenie waarin de dichter in symbiose leeft met de beeldend kunstenaar. Ze vormen twee zijden van eenzelfde medaille. Dat samenleven gaat net zoals in elke relatie met ups en downs." Steven Van Der Heyden is een veelzijdig kunstenaar.
Bertje van Delden - Onbestendig
‘Onbestendig’ is de debuutbundel van Bertje van Delden. Peter J.R. Vermaat: ‘De natuurlijke omgeving, beïnvloed en vooral gekleurd door de weersgesteldheid, wordt in veel gedichten in deze bundel aangewend om de gemoedsgesteldheid van de dichter over te brengen in de taal. (…) Er is geen sprake van een hogedrukgebied, noch van een lagedrukgebied, maar van een ‘onbestendig’ weertype, een dag die nog van alles kan worden (…).
Klassieker 225: Mieke van Zonneveld – Queeste
Het gedicht ‘Queeste’ van Mieke van Zonneveld werd op 21 juli 2018 op Neerlandistiek.nl gepubliceerd in het kader van Marc van Oostendorps langlopende project ‘Een geschiedenis van het Nederlands in 196 sonnetten’. Geen klassieker in de zin van ‘de tand des tijds doorstaan’. Inge Boulonois was echter direct door dit gedicht gefascineerd. Ze legt voor ons enkele geheimen van dit sonnet bloot. Maar de lezer moet ook zelf aan de slag: het laat ook na herhaalde lezing veel te raden over.
Mirjam van Hengel – Een knipperend ogenblik. Portret van Remco Campert
‘Een knipperend ogenblik. Portret van Remco Campert’ van Mirjam van Hengel leest lekker, vindt Ernst Jan Peters. De biografie van de bijna 90-jarige dichter Campert probeert op associatieve wijze werk en leven te verbinden. Dat lukt vaak erg goed, en toch blijft het raadsel Campert bestaan. Gelukkig maar.
Peter de Volder
In begrijpelijke beelden een wat absurde werkelijkheid maken met lawaai in de gedichten. Kunstenaar, dichter Peter de Volder wil het zacht stemmige liever slechts als het bruikbaar is.
Hans Dekkers - De bedwelmingsman verroert zich
Joop de Vries: ‘Hans Dekkers heeft zich met deze gedichtenbundel geen goede dienst bewezen (…) Zijn poëzie is niet uitnodigend, te vaak gedesemantiseerd en door het ontbreken van noodzakelijke interpunctie niet bepaald lezersvriendelijk. Jammer, aan fantasie en levenservaring ontbreekt het hem niet.’
"Regelmatig moet ik naar buiten om te kijken of de zon nog schijnt"
In de nieuwe serie ‘gesprekken met medewerkers‘ no 3: Sander de Vaan over "het mooie van deze site", Bal zoekt Man, culinaire hoogtepunten en "ongelooflijk veel goede dichters in de rest van de wereld"
Lévi Weemoedt - Pessimisme kun je leren!
De bundel ‘Pessimisme kun je leren!’, samengesteld door Özcan Akyol, is een verjaardagscadeau voor de zeventigste verjaardag van Lévi Weemoedt. Terecht, vindt Inge Boulonois: ‘In de wereld van de letteren was Weemoedt indertijd een grote naam. Samen met Hans Dorrestijn introduceerde hij 'De Nieuwe Treurigheid', een stroming waarin weemoed en pessimisme met een liefst forse dosis humor worden opgevrolijkt.
Serpil Karisli
Voor Serpil Karisli transformeert poëzie de realiteit naar een wereld van verbeelding, aanraking en betovering. Bij Boekscout verscheen onlangs de bundel Stilte praat niet, maar Meander mocht drie nieuwe gedichten publiceren.
Edwin Fagel - Het extatische landschap in
Hans Franse is enthousiast over de nieuwe bundel van Edwin Fagel, omdat de gedichten een consistent geheel vormen en –in tegenstelling tot veel vrijblijvende hedendaagse poëzie– een onderwerp hebben dat ertoe doet. Bovendien realiseren zij de oerfunctie van het gedicht: de bezwering, de eenwording. ‘Het extatische landschap in’ laat zien, dat er “in deze materialistische tijden nog plaats is voor mystiek.”
Harmen Malderik
Stefan Hertmans - Onder een koperen hemel
Herbert Mouwen is zeer ingenomen met de nieuwe bundel van Stefan Hertmans: ‘Onder een koperen hemel’ is wat de vorm en leesbaarheid betreft een toegankelijke dichtbundel, maar dat geldt zeker niet voor de inhoud.’ Maar wie de moeite neemt om in de bundel door te dringen wordt beloond. Mouwen typeert hem als een betekenisvolle bundel, die in zijn ogen nu al een mijlpaal is in de dichtkunst van de lage landen.
"Het juiste woord"
In de serie 'gesprekken met Meandermedewerkers' het vierde gesprek: Marten Janse met Inge Boulonois die belang hecht aan de logica van taal, veel voldoening put uit haar passie voor poëzie en stilte nodig heeft om te kunnen schrijven en zo haar idioom van geluk vormt.
Poëzie Kort 2018 / 4
In ‘Poëzie Kort 2018/4’ recensies van Yolandi de Beer, Hans Franse, Hans Puper en Lennert Ras over ‘Voor ek my kom kry’, de bundel van Pirow Bekker die het soms rauwe leven in Zuid-Afrika weerspiegelt, het debuut ‘Hemeltranen’ van Esther de Beun, ‘Het Liegend Konijn 2018/2’ en de vervreemdende bundel ‘Dembrandt’ van Marc van der Holst.
Miel Vanstreels
Miel Vanstreels (1951) blikt in zijn onlangs verschenen bundel De eerste zeventien met eenvoudige, anekdotische gedichten terug op zijn jeugdjaren. Vanaf de eeuwwisseling schrijft hij alleen nog fiets- en wielergedichten terwijl daarvoor ouderdom en dood de voornaamste thema's in zijn werk waren.
Ingmar Heytze – Ik wilde je iets moois vertellen
Ingmar Heytze wilde zijn dochtertje iets moois vertellen. Maar zoals het krijsende baby’s betaamt, viel ze in slaap voor het verhaaltje uit was. Recensent Eric van Loo heeft vijftig bladzijden lang ademloos geluisterd. Naar hoe het moderne vaderschap op de hak wordt genomen. Naar hoe de dood op onverwachte momenten in het leven opduikt. En nog veel meer. Dit alles natuurlijk vervat in Heytzes onnavolgbare stijl, waarbij associatieve gedachtesprongen en absurdistische humor vaak de motor van het gedicht vormen.
Onno-Sven Tromp
In zijn vijfde sonnettenbundel Een euro of een groet ontmoeten we opnieuw Onno-Sven Tromp, de dichter, romanticus en wereldburger die ons oproept tot een nieuwe revolutie.
Marleen de Crée – Stilte in mij
Romain John van de Maele:‘Stilte in mij’, een bundel die gedichten van Marleen de Crée bij beeldend werk van Goedele Peeters bevat, valt […] onmiddellijk op door de aparte vormgeving (…). De stilte stelt de dichteres in staat om het verleden te exploreren, de tijd toen nog veel mogelijk was: de groei, het spel en de vreugde. De tijd toen nog veel woorden werden gebruikt om het leven te begeleiden en/of vorm te geven. De tijd die als tegentijd de dood uiteindelijk verzacht.’
"Die honger ben ik nooit meer kwijtgeraakt."
In de serie 'gesprekken met Meandermedewerkers' het vijfde: Alja Spaan praat met Levity Peters. "Ik denk dat ik zelf beter heb leren schrijven doordat ik telkens met mijn neus op ‘het ambacht’ werd gedrukt."
Astrid Arns - Mijn naam op de deur
Astrid Arns is de moeder van Jana en de nicht van Frouke Arns. Maurice Broere over ‘Mijn naam op de deur’: ‘Een debuut dat naar meer smaakt, mooie puntige zinnen, opvallende observaties. Een schrijfster die wat te zeggen heeft in mooie melodische taal. Soms wel wat somber, het leven is niet altijd een feest. Een waardig lid van de dichtfamilie.’
